ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή
ηγέτη του ΚΚΕ 1918-55 και 30 χρόνια από την άνανδρη
δολοφονία του, μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας
απ' την προδοτική χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική κλίκα
των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

ΣΤΑΛΙΝ προς ΝΙΓΙΑΖΟΦ για ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: "Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη" (κατά την διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ 1952)

 

ΝΙΓΙΑΖΟΦ: "Ο Ζαχαριάδης είναι μια απ' τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος" (1955)

Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (27.4.1903), ο αλύγιστος μπολσεβίκος κομμουνιστής ηγέτης, ο πολυαγαπημένος και χιλιοτραγουδισμένος χαρισματικός ηγέτης του ΚΚΕ 1918-55 και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς υπήρξε χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερη επαναστατική μορφή που ανέδειξε το ελληνικό εργατικό κίνημα στον 20ο αιώνα και μια απ' τις "σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος". Τρεις είναι οι σημαντικότερες ιστορικές στιγμές της επαναστατικής του δράσης που αναδεικνύουν το Νίκο Ζαχαριάδη στη μεγαλύτερη επαναστατική φυσιογνωμία του τόπου και σε μία από τις μεγαλύτερες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που συνάμα αποτελούν και τη μεγάλη του συμβολή στο ελληνικό μα και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα:1. Ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ. Με την ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ συνέβαλε αποφασιστικά στο ξεπέρασμα της εσωτερικής κρίσης του Κόμματος, στη γρήγορη ανασυγκρότηση και μπολσεβικοποίησή του, στη μετατροπή του σε κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου και στην επεξεργασία επαναστατικού Προγράμματος (1934). 2. Ιστορικό γράμμα του 1940. Με το ιστορικό του Γράμμα-πρώτο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο-α) προσδιόριζε ορθά το χαρακτήρα του πολέμου ως "εθνικοαπελευθερωτικού"-αναγκαίας και εντελώς απαραίτητης προϋπόθεσης για το σωστό προσανατολισμό της πάλης του λαού κατά των ιταλο-γερμανών φασιστών επιδρομέων και την εποποιία της ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης, αλλά και αργότερα του ένδοξου ΔΣΕ- και β) έθετε με σαφήνεια ζήτημα πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ: "επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση με ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό". 3. Πάλη ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Υπήρξε ο πρώτος στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που αντιτάχθηκε στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, απέκρουσε τη ρεβιζιονιστική επίθεση και απέτρεψε την ανατροπή του ΚΚΕ σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ανήκει η μεγάλη τιμή που: 1) πρώτος διέβλεψε την ταξική αντεπαναστατική φύση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και προέβλεψε τα καταστροφικά του αποτελέσματα, 2) πρώτος αντιστάθηκε θαρραλέα (1954-55) και απέκρουσε την επίθεση της αποστάτριας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας στο ΚΚΕ, 3) πρώτος εγκαινίασε την πάλη των κομμουνιστών (ανοιχτά από το Σεπτέμβρη του '55) σε παγκόσμια κλίμακα ενάντια σ' αυτό το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα, και 4) πρώτος και μοναδικός, σε διεθνές επίπεδο, πλήρωσε τόσο ακριβά τη γενναία στάση και επαναστατική του πάλη με 17 ολόκληρα χρόνια εξορία στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας και τελικά την άνανδρη δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1973, από την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη.

Ο "αέρας της ιστορίας σκόρπησε όλα τα σκουπίδια" της πρωτοφανούς λασπολογικής εκστρατείας της αντίδρασης, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-Ελλήνων) αλλά και της "αντιχρουστσοφικής" (!) ρεβιζιονιστικής ΠΚΕ (Ρουμανία)- "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού" (ΣΟΦΙΑΝΟΣ) -που παρουσίασε το Ν. Ζαχαριάδη ως "αποστάτη"(!) και "χρουστσοφικό"(!). Η ιστορία έδειξε ότι ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης έμεινε ως το τέλος πιστός στην επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό, κράτησε ψηλά την κόκκινη σημαία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και τη βαμμένη με ποτάμια αίμα σημαία του ΚΚΕ ( 1918-55), και ακριβώς γι' αυτό δολοφονήθηκε.

(Κείμενο της αφίσας για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του με τίτλο "ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ")

Οι επιθέσεις ενάντια στο Στάλιν - επιθέσεις ενάντια στο μαρξισμό-Λενινισμό

Οι επιθέσεις ενάντια στο Στάλιν - επιθέσεις ενάντια στο μαρξισμό-Λενινισμό

α. Οι επιθέσεις των προδοτών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών

Οι λασπολογικές επιθέσεις της φασιστικής- καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης στο Στάλιν κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων της δράσης του για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού- κομμουνισμού είχαν ως στόχο τους τη δυσφήμηση και την κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού που οικοδομούνταν, στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού, στη Σοβιετική Ένωση με επιτυχία. Το ίδιο και εκείνες όλων των λακέδων και πρακτόρων της διεθνούς ιμπεριαλιστικής αντίδρασης των διαφόρων αντεπαναστατικών ρευμάτων απ' τη σοσιαλδημοκρατία, τροτσκιστές, αναρχικούς ως τους τιτοϊκούς ρεβιζιονιστές, κλπ.

Όμως το πιο επικίνδυνο αντεπαναστατικό ρεύμα αποδείχτηκε ιστορικά ότι ήταν εκείνο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που διαμορφώθηκε μέσα στη Σοβιετική Ένωση και πραξικοπηματικά επικράτησε σ' αυτή τη χώρα με τη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση μετά το θάνατο-δολοφονία του Ιωσήφ Στάλιν στις αρχές της δεκαετίας του '50, που κατέστρεψε το σοσιαλισμό και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Το προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού πήρε ανοιχτή και ολοκληρωμένη μορφή με την υιοθέτηση των αστικών απόψεων της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας στο 20ο Συνέδριο ("ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος", άρνηση της διχτατορίας του προλεταριάτου, "ειρηνική συνύπαρξη" ως γενική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, άρνηση της λενινιστικής θέσης για το αναπόφευχτο των πολέμων, η καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία βαφτίζεται χώρα "σοσιαλιστική", κλπ.) και έγινε παγκόσμιο ρεύμα με την επιβολή του σε κείνα τα κομμουνιστικά κόμματα που το ακολούθησαν μετά το '56, που μετατρέπονται πλέον σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Εκφραστής-υπερασπιστής αυτού του αντεπαναστατικού ρεύματος υπήρξε η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ- Μικογιάν-Μπρέζνιεφ, κλπ. που εξαπόλυσε σφοδρότατη συκοφαντική επίθεση ενάντια στο Στάλιν, το μαρξισμό-λενινισμό και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, ξεπερνώντας σε επινοήσεις στην περίπτωση του Στάλιν και τις μυστικές υπηρεσίες των ιμπεριαλιστικών χωρών:

Πρώτο, με τη διαβόητη μυστική έκθεση-επίθεση συκοφαντική στο Στάλιν με τα περί "προσωπολατρίας", "λαθών", "εγκλημάτων", "ανώμαλης εσωκομματικής ζωής", "παραβίαση της σοσιαλιστικής νομιμότητας", κλπ., κλπ., συκοφάντησε και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό που οικοδομούνταν στη Σοβιετική Ένωση ως το 1953 στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού. Ξεπέρασε η λασπολογική αυτή επίθεση κατά πολύ εκείνη της φασιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης.

Δεύτερο, ανέτρεψε πραξικοπηματικά τη διχτατορία του προλεταριάτου, αντικαθιστώντας την με το διαβόητο "κράτος όλου του λαού", δηλ. τη διχτατορία της υπό διαμόρφωση νέας αστικής τάξης, κατέστρεψε το ΚΚΣΕ και το αντικατέστησε με το διαβόητο "κόμμα όλου του λαού", δηλ. μ' ένα αστικό κόμμα και έθεσε τη Σοβιετική Ένωση σε τροχιά σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού, ενώ με τις καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις (1956-1965) εξάλειψε ολωσδιόλου τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής αντικαθιστώντας τες με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Τρίτο, με τις ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά τους έθεσε όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα σε αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική τροχιά, τα μετέτρεψε σε αστικο-ρεβιζιονιστικά κόμματα και διακήρυσσε για 4 ολόκληρες δεκαετίες ότι αυτά μαζί με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία θα έχτιζαν τάχα το "σοσιαλισμό": "οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία" ("Διεθνής σύσκεψη ρεβιζιονιστικών κομμάτων Μόσχας", 17.6.1969).

Τέταρτο, επιτέθηκε και απέρριψε τις μαρξιστικές θέσεις του Στάλιν για τα ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, απορρίπτοντας έτσι το μαρξισμό-λενινισμό. Διέγραψε το Στάλιν από την τετράδα των κλασικών του μαρξισμού, απαγόρευσε τα έργα του, αλλά και την έκδοση τους από το 1956 ως το 1991 και όσα υπήρχαν τα απέσυρε από την κυκλοφορία (τάκαψε-πολτοποίησε), τα απομάκρυνε απ' όλες τις βιβλιοθήκες και τα κατέστρεψε, μετονόμασε το Στάλινγκραντ σε Βόλγογκράντ, γκρέμισε τα αγάλματα τη νύχτα, κλπ., κλπ. Πέμπτο, απέρριψε-αρνήθηκε και πρόδωσε στο σύνολο της την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό-λενινισμό, και τον υποκατέστησε στη φιλοσοφία με αστικά φιλοσοφικά ρεύματα (υπαρξισμός, νεοθετικισμός, πραγματισμός, οντολογία, ανθρωπολογία, κλπ.), με αστικές οικονομικές θεωρίες τη μαρξιστική πολιτική οικονομία του καπιταλισμού (κρίσεις, θεωρία της αξίας, απόλυτη εξαθλίωση, κλπ.) και εκείνη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (κέδρος σκοπός της παραγωγής, νόμος της αξίας ρυθμιστής της παραγωγής, μέσα παραγωγής εμπόρευμα-τα, κλπ.), υιοθέτησε και προπαγάνδισε μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού χωρίς δικτατορία του προλεταριάτου.

Όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που ακολούθησαν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μετατράπηκαν σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματα στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Το ηρωικό ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε το μόνο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα απ' τα κόμματα των καπιταλιστικών χωρών στο οποίο δεν πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός. Τα σημερινά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα "Κ"ΚΕ- Συνασπισμός δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το παλιό ηρωικό ΚΚΕ και αποτελούν διασπάσεις του αστικού σοσιαλδημοκρατικού εκτρώματος που συγκρότησε η προδοτική χρουστσοφική κλίκα το 1956 στη θέση του επαναστατικού ΚΚΕ.

Σήμερα όλα τα χρουστσοφικά κόμματα βαδίζουν, μεταξύ των οποίων και τα "Κ"ΚΕ-Συνασπισμός, τον προδοτικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του 20ου Συνεδρίου (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ, δρόμος που κατέστρεψε ολοκληρωτικά το σοσιαλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, πρόδωσε την προλεταριακή επανάσταση και τον κομμουνισμό και διέλυσε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

β. Οι επιθέσεις της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού της αντισταλινικής "λαθολογίας"

Στο Στάλιν δεν επιτέθηκαν μόνο οι αποστάτες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές αλλά και η νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, εκείνη της αντισταλινικής "λαθολογίας" που εμφανίστηκε με "αντι-χρουστσοφική" μάσκα, όπως π.χ. στη χώρα μας η "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ" - "ανάλυση του έργου του Στάλιν, μια σωστή εκτίμηση των υπηρεσιών και των λαθών του" ("ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ", Οχτώβρης 1964, σελ. 9-10) - με επικεφαλής τους αντιζαχαριαδικούς-αντιΚΚΕ δεξιούς οπορτουνιστές Χοτζέα-Ιορδανίδη στις αρχές της δεκαετίας του '60 που αργότερα, αρχές της δεκαετίας του '70, ενώθηκαν με τη δεξιά οπορτουνιστική αντιζαχαριαδική ομάδα της Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής (Ρουμανία) των Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλου Παπαδόπουλο-Βάσκου Πασχάλη, κλπ. - "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού" (ΣΟΦΙΑΝΟΣ: γράμμα 6.1.1968).

Για πληροφόρηση των νεότερων ας αναφερθεί, ότι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες της αντισταλινικής "λαθολογίας" είναι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές: "στη δράση του Ι.Β. Στάλιν το κόμμα διέκρινε δυο πλευρές: μια θετική, την οποία εκτιμά και μια αρνητική, την οποία κριτικάρει και καταδικάζει" ("Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης", τόμ. 3ος, σελ. 108, Μόσχα/Κολωνία 1977).

Σήμερα την αντισταλινική ρεβιζιονιστική γραμμή της "λαθολογίας" ακολουθούν στον ευρωπαϊκό χώρο το Κόμμα Εργατών Βελγίου με πρόεδρο το θαυμαστή του Γκορμπατσόφ Ludo Martens που τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει σε γελωτοποιό της χρουστσοφικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα, το ΜLPD (Γερμανία) και σειρά Οργανώσεις της ίδιας κατεύθυνσης σ' άλλες χώρες, στη δε χώρα μας τα σημερινά κομμάτια της "Αναγέννησης", όπως Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (πρώην Α/συνέχεια), ΟΑΚΚΕ, περιοδικό "Στάλιν" κλπ., και το ΕΚΚΕ. Η αντισταλινική "λαθολογία" προπαγανδίζεται σε κάθε ευκαιρία απ' τις Οργανώσεις αυτές, όπως τελευταία απ' το "Λαϊκό Δρόμο" (6 Απριλίου 2002, σελ. 13): "ταυτόχρονα η δράση του Στάλιν περιλαμβάνει και ορισμένα λάθη"!!!

Οι παραπάνω Οργανώσεις από τη μια επιτίθενται και ασκούν κριτική στο Στάλιν και απ' την άλλη "θεωρούν"(!) τάχα το Στάλιν "κλασικό"(!) του μαρξισμού!!! Η πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση στον ευρωπαϊκό χώρο είναι ο βέλγος ρεβιζιονιστής Ludo Martens που επιτίθεται στο Στάλιν και τον κατηγορεί ότι δεν "έφτασε ως τη διατύπωση μιας συνεκτικής θεωρίας για τη διατήρηση των τάξεων και των ταξικών αγώνων στη σοσιαλιστική κοινωνία" (Ludo Martens: "Μια άλλη ματιά στον Στάλιν", σελ. 382, Αθήνα 1997), ενώ άλλοι όπως τα Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, κλπ. ότι δεν είδε πως το 1936 υπήρχε ακόμα αστική τάξη στη Σοβιετική Ένωση ή αλλιώς "διακήρυξε πρόωρα το 1936...ότι "δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές τάξεις στη ΣΕ" και πως τάχα έδωσε μόλις το 1952 μια "σωστή απάντηση στο έργο του "Οικονομικά προβλήματα του Σοσιαλισμού" ("Η Συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ", 7-9 Ιουνίου 1991, σελ. 77).

Σ' αντίθεση με τις αντιμαρξιστικές απόψεις του Ludo Martens, ο Στάλιν σαν μαρξιστής που ήταν δεν μπορούσε να έχει και δεν είχε θεωρία διατήρησης των εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό, απεναντίας είχε θεωρία εξάλειψης των ανταγωνιστικών-εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό και αυτή εφάρμοσε στην πράξη, προωθώντας έτσι την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση. Όσον αφορά τη θεωρία των" "ταξικών αγώνων" στο σοσιαλισμό, ο Στάλιν υποστήριζε-εφάρμοζε τη λενινιστική θεωρία της συνέχισης της ταξικής πάλης, την οποία ανέπτυξε παραπέρα υπογραμμίζοντας ότι όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού τόσο οξύνεται η ταξική πάλη και επιπλέον τόνιζε ότι τα "υπολείμματα των νικημένων εκμεταλλευτριών τάξεων στην ΕΣΣΔ" δεν είναι απομονωμένα αλλά συνδέονται και με τους εξωτερικούς ταξικούς εχθρούς, τη μπουρζουαζία των αστικών κρατών ("Ολομέλεια της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ", 3 Μάρτη 1937, σημείο 7).

Είναι επίσης φανερό πως δεν υπήρχε αστική τάξη το 1936 στη σοσιαλιστική κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης, όπως ισχυρίζονται το Μ-Λ ΚΚΕ και οι άλλες δεξιές οπορτουνιστικές "αντιχρουστσοφικές" οργανώσεις, αφού τα μέσα παραγωγής είχαν ήδη αφαιρεθεί απ' όλες τις εκμεταλλεύτριες τάξεις και επομένως είχε εξαλειφθεί η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία και οικοδομηθεί η οικονομική βάση του σοσιαλισμού με τις δυο μορφές της σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας (κρατική και συνεταιριστική ιδιοκτησία). Άρα, μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού δεν υπήρχε αστική τάξη (δε νοείται αστική τάξη χωρίς κατοχή μέσων παραγωγής) στη Σοβιετική Ένωση αλλά υπήρχαν μόνο η εργατική τάξη, η αγροτιά και η λαϊκή διανόηση και υπολείμματα βέβαια των εκμεταλλευτριών τάξεων και τα νέα εκφυλισμένα αστικά στοιχεία.

Η αντιμαρξιστική αυτή άποψη της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού πρώτο, αναθεωρεί την μαρξιστική θεωρία των τάξεων με την αντίληψη περί "ύπαρξης" αστικής τάξης χωρίς ατομική ιδιοκτησία, γιατί, σύμφωνα με το μαρξισμό, η ύπαρξη αστικής τάξης προϋποθέτει κατοχή στα μέσα παραγωγής και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, και δεύτερο, - και το σπουδαιότερο - συνιστά μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού που το Μ-Λ ΚΚΕ διατυπώνει ως εξής: "το προλεταριάτο και η αστική τάξη είναι οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και επίσης παραμένουν οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας" ("Η Συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ", 7-9 Ιουνίου 1991, σελ. 65 και τελευταία "Λαϊκός Δρόμος" 6 Απριλίου 2002, σελ. 12).

Όμως είναι ολοφάνερο, πως όταν παραμένουν το προλεταριάτο και η αστική τάξη σαν "δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας", τότε αυτή η κοινωνία δεν είναι σοσιαλιστική αλλά αστική: είναι η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία.

Απ' τα παραπάνω προκύπτει ότι όλες αυτές οι Οργανώσεις επιτίθενται στο Στάλιν απ' τα δεξιά, δηλ. απ' τη σκοπιά της διατήρησης των εκμεταλλευτριών και ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό.

Οι ρεβιζιονιστικές "αντιχρουστσοφικές" Οργανώσεις "αναγνωρίζουν" το Στάλιν ως "κλασικό" του μαρξισμού μόνο τυπικά και για λόγους δημαγωγίας, διότι προβάλλει το βασικό ερώτημα: πως είναι δυνατόν να θεωρείται ο Στάλιν κλασικός του μαρξισμού, όταν όχι μόνο, σύμφωνα μ' αυτές, έκανε "λάθη"(!) αλλά και επιπλέον στο σπουδαιότερο ζήτημα της επαναστατικής θεωρίας, εκείνο του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, έχει "λαθεμένη"(!) άποψη; Κλασικός είναι μόνο εκείνος που υπερασπίζει με συνέπεια στο σύνολο του το μαρξισμό-λενινισμό αλλά και επιπλέον έχει τουλάχιστον, αν δεν τον ανέπτυξε παρά-πέρα, σωστές απόψεις σ' όλα τα βασικά ζητήματα της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου. Και ασφαλώς ο Στάλιν ήταν κλασικός αφού δεν είχε κανένα ζήτημα λαθεμένες απόψεις, μα απεναντίας σωστές και επιπλέον ανέπτυξε δημιουργικά τον επαναστατικό μαρξισμό παραπέρα σε: μαρξισμό- λενινισμό- σταλινισμό.

Ας σημειωθεί ακόμα μια φορά πως όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, ως τα 1955-56 και γενικά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σ' αντίθεση με τις παραπάνω "αντι-χρουστσοφικές" δεξιές οπορτουνιστικές Οργανώσεις, δε μιλούσε για "λάθη" του Στάλιν και τον θεωρούσε κλασικό του μαρξισμού. Η "Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55" βαδίζοντας σταθερά και με συνέπεια τον επαναστατικό δρόμο των Στάλιν-Ζαχαριάδη και θεωρώντας τον εαυτό της συνέχεια του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και του επαναστατικού ΚΚΕ ' 918-55 απορρίπτει ασυζητητί κάθε αντισταλινική "λαθολογία" και θεωρεί το Στάλιν χωρίς επιφυλάξεις και περιορισμούς κλασικό του μαρξισμού επειδή ανέπτυξε παραπέρα τον επαναστατικό μαρξισμό σε: ΜΑΡΞΙΣΜΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ ή όπως σημείωνε ο Νίκος Ζαχαριάδης: "σταλινισμός είναι ο μαρξισμός-λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού".

Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν - 50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2003
Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν
50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του

Στις 5 Μάρτη συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, κλασικού του μαρξισμού, επιφανούς και σοφού καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα.

Ο Ιωσήφ Στάλιν, ο ατρόμητος και ατσαλένιος μπολσεβίκος που "αναδείχθηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών" (Τσώρτσιλ, 1959), γίγαντας της επαναστατικής σκέψης και δράσης, επηρέασε αποφασιστικά-καθοριστικά και σφράγισε θετικά -με την καθοδηγητική του συμμετοχή, δίπλα στο Λένιν, στη νικηφόρα έκβαση της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία που συντάραξε συθέμελα τον καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό κόσμο, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση για 35 ολόκληρα χρόνια, την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και τις νίκες του διεθνούς προλεταριάτου και των απελευθερωτικών αγώνων των λαών, την ήττα-συντριβή του χιτλεροφασισμού και τη συγκρότηση του σοσιαλιστικού  στρατοπέδου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -τις διεθνείς εξελίξεις και γενικά την πορεία της ανθρωπότητας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Η στάση απέναντι στο Στάλιν αποτέλεσε απ' τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα και αποτελεί και σήμερα τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών, δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών και των αντεπαναστατών όλων των αποχρώσεων (αναρχικών, σοσιαλδημοκρατών, τροτσκιστών, χρουστσοφικών, τιτικών, κλπ.). Συνάμα ο Στάλιν αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον πρώτο και κεντρικό στόχο της λασπολογικής επίθεσης και κατασυκοφάντησης εκ μέρους της διεθνούς καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και όλων των λακέδων και υπηρετών της, συμπεριλαμβανομένων εδώ και όλων όσων ανήκουν στις διάφορες παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, κι' αυτό επειδή

Πρώτο, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια τον επαναστατικό μαρξισμό και τον ανάπτυξε δημιουργικά παραπέρα σε μαρξισμό- λενινισμό-σταλινισμό και στα τρία συστατικά του μέρη: φιλοσοφία (διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό), πολιτική οικονομία (καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού), θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εξοπλίζοντας έτσι ιδεολογικο-πολιτικά το διεθνές προλεταριάτο με το ακατανίκητο όπλο της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του. Ακριβώς αυτή η παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού εκ μέρους του, τον ανέδειξε σ' έναν απ' τους κλασικούς του μαρξισμού, και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τον τοποθέτησε δίπλα στους άλλους για να αποτελέσουν τη γνωστή τετράδα: ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Δεύτερο, συνέβαλε ως καθοδηγητικό ηγετικό στέλεχος του κόμματος των Μπολσεβίκων, δίπλα στο Λένιν, στην οργάνωση και νικηφόρα ένοπλη εξέγερση του ρώσικου προλεταριάτου που οδήγησε στην ανατροπή του τσαρισμού και το θρίαμβο της μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης που άνοιξε νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων, το πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Τρίτο, εφάρμοσε για πρώτη φορά στην πράξη την επιστημονική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επιτυχή οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση, οικοδόμηση που διαψεύδει και τις απόψεις των αντιδραστικών αστών για το δήθεν "ουτοπικό" χαρακτήρα και το "ανεφάρμοστο" της θεωρίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην πράξη.

Τέταρτο, σημείωσε τεράστιες και ανεπανάληπτες επιτυχίες - σε συνθήκες σκληρής και οξύτατης ταξικής πάλης - σ' όλους τους τομείς της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού σε μια χώρα όπως η Ρωσία που την παρέλαβε "με ξύλινο αλέτρι και την άφησε πυρηνική υπερδύναμη" (Τσώρτσιλ 1959), συμβάλλοντας έτσι να αποδειχτεί στην πράξη η ανωτερότητα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, απέναντι στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Και όλα αυτά έπρεπε να γίνουν σε χρόνο ρεκόρ: "μείναμε πίσω 50-100 χρόνια απ' τις προχωρημένες χώρες. Πρέπει να διατρέξουμε αυτό το διάστημα μέσα σε δέκα χρόνια. Είτε θα το κάνουμε αυτό είτε θα μας συνθλίψουν" (Στάλιν, 1931).

Πέμπτο, διεξήγαγε με επιτυχία την ταξική πάλη σ' όλα τα μέτωπα και σύντριψε ιδεολογικο-πολιτικά όλα τα αντεπαναστατικά ρεύματα στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης απ' τους αναρχικούς, τους μενσεβίκους, τους τροτσκιστές ως τους δεξιούς οπορτουνιστές Κάμενεφ- Ζηνόβιεφ- Μπουχάριν, κλπ., διασώζοντας έτσι τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης-αγροτιάς αλλά και την ύπαρξη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Χωρίς τη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης - ταξική πάλη που όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού οξύνεται και κατά την οποία οι εσωτερικοί ταξικοί εχθροί συνδέονται με τους εξωτερικούς εχθρούς - ήταν εντελώς αδύνατη η διατήρηση-στερέωση της διχτατορίας του προλεταριάτου, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού- κομμουνισμού αλλά και η αποτροπή της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, κίνδυνο που ο Στάλιν είχε ήδη από το 1928 επισημάνει υπογραμμίζοντας: "η νίκη της δεξιάς παρέκκλισης στο κόμμα μας θα σήμαινε τη δημιουργία των όρων, των απαραίτητων για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα μας".

Έκτο, σύντριψε ιδεολογικά το μεγαλύτερο ρεβιζιονιστικό ρεύμα της εποχής του, τη σοσιαλδημοκρατία, ξεσκέπασε και σύντριψε τον τιτικό ρεβιζιονισμό και όλα τ'άλλα οπορτουνιστικά ρεύματα.

Έβδομο, καθοδήγησε με επιτυχία την επαναστατική δράση των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη και μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων, τμημάτων-μελών της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς και στην ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Όγδοο, αντιμετώπισε με επιτυχία όλες τις επιθέσεις και επεμβάσεις του διεθνούς ιμπεριαλισμού, σύντριψε τους χιτλερικούς ναζιφασίστες κατακτητές, εκμεταλλευόμενος με άφθαστη μαεστρία τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αναδείχθηκε στον πόλεμο σε "μεγαλοφυή στρατηλάτη" (Τσώρτσιλ, 1959).

Ένατο, δημιούργησε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση.

Νίκος Ζαχαριάδης - ο ΠΡΩΤΟΣ αντιστασιακός της χώρας

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2002 

Ο επισκέπτης οποιουδήποτε Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης απ' τη Βίνιανη ως τους Κορυσχάδες κλπ. θα διαπιστώσει ότι απ' όλα απουσιάζει η μεγάλη ηγετική επαναστατική φυσιογνωμία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ -που στη πραγματικότητα υπήρξε ο ΠΡΩΤΟΣ Αντιστασιακός του τόπου- ενώ αντίθετα είναι παντού αναρτημένη η φωτογραφία του συνεργάτη των ιταλο-γερμανών φασιστών Ναπολέοντα Ζέρβα αρχηγού του ΕΔΕΣ.

Τόσο η απουσία φωτογραφίας του Νίκου Ζαχαριάδη, πρώτου αντιστασιακού της χώρας, όσο και η ανάρτηση φωτογραφιών του Ζέρβα στα διάφορα Μουσεία της Εθνικής Αντίστασης είναι έργο των ντόπιων χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ηγετών («Κ»ΚΕ-Συνασπισμού) των αντιστασιακών οργανώσεων ΠΕΑΕΑ-ΠΣΕΑΕΑ-ΠΟΑΟΕΑ.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε ιστορικά πράγματι ο ΠΡΩΤΟΣ Αντιστασιακός του τόπου όσο κι αν αυτό δεν είναι γνωστό ή εκ πρώτης όψεως φαίνεται «παράδοξο». Σε ΠΡΩΤΟ Αντιστασιακό της χώρας αναδεικνύουν τον ήρωα δεσμώτη του μοναρχοφασισμού ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: πρώτο, το 1ο ανοιχτό ιστορικό γράμμα του '40 που καθορίζει ορθά το χαρακτήρα του πολέμου ως εθνικοαπελευθερωτικού απ' την  πλευρά της Ελλάδας και καλεί το λαό να πολεμήσει τους ιταλούς φασίστες επιδρομείς, και δεύτερο, η παράδοσή του στους γερμανούς ναζιφασίστες κατακτητές, απ' τους ντόπιους μοναρχοφασίστες το 1941 και η μεταφορά και κράτησή του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, στο οποίο έμεινε ως την απελευθέρωσή του το Μάη του '45 και την επιστροφή του στην Ελλάδα στα τέλη του ίδιου μήνα.

Οι ντόπιοι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού δεν είναι μόνο προδότες των συμφερόντων της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού αλλά και προδότες της ΜΟΝΗΣ ιστορικά υπάρχουσας Εθνικής Αντίστασης -της ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικης ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ- γιατί αναγνώρισαν και προβάλλουν σήμερα -διαστρεβλώνοντας προκλητικά και κατάφορα την ιστορική Αλήθεια- σαν «Εθνική Αντίσταση»(!) την προδοτική δράση του συνεργάτη των ιταλο-γερμανών κατακτητών Ζέρβα, η συνεργασία του οποίου με τους κατακτητές -πέρα απ' τις γνωστές καταγγελίες των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ- τεκμηριώνεται όχι μόνο στα βιβλία κομμουνιστών-αριστερών γενικά που γνώρισαν από κοντά τον προδοτικό ρόλο του Ζέρβα (Τζουμερκιώτης, κλπ.) αλλά και απ' την μεταπολεμική έρευνα των γερμανικών Αρχείων που αποκαλύπτουν τον προδοτικό ρόλο του Ν. Ζέρβα (Π. Ενεπεκίδης: «Η Ελληνική Αντίστασις 19141-1944»

Ο Τσώρτσιλ για το Στάλιν

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2002
 
Ο Τσώρτσιλ για το Στάλιν

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την ομιλία-εκτίμηση του ΤΣΩΡΤΣΙΛ στη Βουλή των Λόρδων (28.12.1959) για την προσωπικότητα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, με την ευκαιρία των 80 χρόνων απ' τη γέννησή του, η οποία έχει ιδιαίτερα βαρύνουσα πολιτική σημασία, επειδή πρώτο, παρά τη φρασεολογία διακρίνεται για την αντικειμενικότητά της και ανταποκρίνεται στην ιστορική Αλήθεια, δεύτερο, προέρχεται από έναν σκληρό αντίπαλο και θανάσιμο εχθρό του κομμουνιστικού κινήματος και έναν αντικομμουνιστή του αναστήματος του Ουίνστον Τσώτσιλ, που όμως κατά τη διάρκεια του πολέμου και των συσκέψεων Γιάλτας-Τεχεράνης δήλωνε: «εγώ σηκώνομαι το πρωί και προσεύχομαι να είναι ο Στάλιν ζωντανός, υγιής. Μόνο ο Στάλιν θα σώσει τον κόσμο», και τρίτο έγινε το 1959 δηλ. σε μια χρονική περίοδο που η αντισταλινική-αντικομμουνιστική λασπολογική εκστρατεία προδοτικής ρεβιζιονιστικής φασιστικής ομάδας των Χρουστσόφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ, κλπ. - πρακτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού- σε βάρος του μεγάλου Στάλιν είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Η βαρύνουσα πολιτική σημασία αυτής της εκτίμησης συνίσταται στο ότι το μέγεθος της προσωπικότητας του Ιωσήφ Στάλιν δεν είναι δυνατό να αμφισβητείται ούτε από τους σοβαρότερους πολιτικούς αντιπάλους και ταξικούς εχθρούς.

«Το μεγάλο ευτύχημα για τη Ρωσία ήταν ότι στα χρόνια των δυσκολότατων δοκιμασιών επικεφαλής της χώρας ήταν ο μεγαλοφυής και ακλόνητος στρατηλάτης Ι.Β. Στάλιν. Ήταν ο πιο επιφανής, επιβεβλημένη, αξιοσέβαστη προσωπικότητα στη ρευστή και σκληρή εποχή της περιόδου εκείνης, στην οποία κύλησε η ζωή του.

Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολυμορφωμένος και ακατάβλητης ισχυρής θέλησης. Δριμύς, σκληρός και αμείλικτος συζητητής, σε σημείο που, παρά τη μαθητεία μου στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μου ήταν αδύνατο να τον αντιμετωπίσω. Ο Στάλιν πριν απ' όλα κατείχε σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα του χιούμορ και του σαρκασμού, την ικανότητα να αντιλαμβάνεται ακριβώς τον συνομιλητή του και να εκφράζει τη σκέψη του.

Τους λόγους του ο Στάλιν τους έγραφε μόνος του. Στα έργα του αντηχούσε πάντα η εκτελεστική δύναμη. Η δύναμη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αναδείχτηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών.

Ο Στάλιν προξενούσε μεγαλειώδικη εντύπωση. Η επιρροή του στους ανθρώπους ήταν ακαταμάχητη. Όταν έμπαινε στην αίθουσα συνεδριάσεων της Διάσκεψης της Γιάλτας όλοι εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σαμπώς να μας πρόσταζε κανείς και είναι αξιοπερίεργο και ανεξήγητο γιατί στεκόμασταν σε στάση προσοχής.

Διακατέχονταν από βαθιά, απαλλαγμένη από κάθε πανικό, λογική και συνετή σοφίας. Ήταν ανυπέρβλητος τεχνίτης να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο και από τις πιο αδιέξοδες καταστάσεις. Επιπλέον ο Στάλιν στις πιο κρίσιμες στιγμές όπως και σε στιγμές θριάμβου ήταν το ίδιο συγκρατημένος και ποτέ δεν υπέκυψε σε φαντασιώσεις. Ήταν μια ασυνήθιστα πολυσύνθετη προσωπικότητα.

Ο Στάλιν δημιούργησε και καθυπόταξε μια τεράστια αυτοκρατορία. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του ίδιου του εχθρού του. Μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστές.

Ο Στάλιν υπήρξε ο μέγιστος, απαράμιλλος δικτάτορας, ο οποίος παρέλαβε τη Ρωσία με ξύλινο αλέτρι και την άφησε μια πυρηνική υπερδύναμη.

Όχι, ότι και να λένε γι' αυτόν, η ιστορία και οι λαοί τέτοιους ανθρώπους δεν τους ξεχνούν».

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ: ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ, 9 ΤΟΥ ΜΑΗ 1945

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 1998   
ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ, 9 ΤΟΥ ΜΑΗ 1945
 
Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ
 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι ρεβιζιονιστές του "Κ"ΚΕ δεν ανέφεραν, όπως ήταν επόμενο, το όνομα του Στάλιν στην επέτειο της νίκης. Αναδημοσιεύουμε το Διάγγελμα προς το σοβιετικό λαό.

Σύντροφοι! Πατριώτες και πατριώτισσες!
Έφτασε η μεγάλη μέρα της νίκης ενάντια στη Γερμανία. Η φασιστική Γερμανία, γονατισμένη από τον Κόκκινο Στρατό και τα στρατεύματα των συμμάχων μας, αναγνώρισε πως είναι ηττημένη και δέκτηκε να συνθηκολογήσει χωρίς όρους.
Στις 7 Μάη στην πόλη Ρέιμς υπογράφτηκε το προκαταρκτικό πρωτόκολλο συνθηκολόγησης. Στις 8 Μάη οι αντιπρόσωποι της γερμανικής ανώτατης διοίκησης, μπροστά στους αντιπροσώπους της ανώτατης διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων και της ανώτατης διοίκησης των σοβιετικών στρατευμάτων, υπέγραψαν στο Βερολίνο το τελικό έγγραφο της συνθηκολόγησης, που η εφαρμογή του άρχισε από την 24η ώρα της 8 του Μάη.
Ξέροντας τη συνήθεια των γερμανών λύκων να θεωρούν κουρελόχαρτα τα σύμφωνα και τις συνθήκες, δεν έχουμε καμιά βάση να πιστεύουμε στο λόγο τους. Ωστόσο σήμερα από το πρωί, τα γερμανικά στρατεύματα σε εκτέλεση της πράξης της συνθηκολόγησης, άρχισαν να καταθέτουν τα όπλα κατά μάζες και να παραδίδονται αιχμάλωτοι στα στρατεύματά μας. Αυτό πια δεν είναι κουρελόχαρτο. Είναι η πραγματική συνθηκολόγηση των ενόπλων δυνάμεων της Γερμανίας. Είναι αλήθεια πως μια ομάδα γερμανικά στρατεύματα στη περιοχή της Τσεχοσλοβακίας αρνείται ακόμα τη συνθηκολόγηση. Αλλά ελπίζω πως ο Κόκκινος Στρατός θα κατορθώσει να τους κάνει να συνέλθουν.
Τώρα μπορούμε να δηλώσουμε με πεποίθηση, πως έφτασε η ιστορική μέρα της τελικής συντριβής της Γερμανίας, μέρας της μεγάλης νίκης του λαού μας ενάντια στο γερμανικό ιμπεριαλισμό.
Οι μεγάλες θυσίες που προσφέραμε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας, οι αμέτρητες στερήσεις και βάσανα που πέρασε ο λαός μας στο διάστημα του πολέμου, η γεμάτη υπερένταση εργασία στα μετόπισθεν και στο μέτωπο, που προσφέρθηκαν στο βωμό της Πατρίδας, δεν πήγαν χαμένα και στεφανώθηκαν με την πλέρια νίκη πάνω στον εχθρό. Η προαιώνια πάλη των σλαβικών λαών για την ύπαρξη τους και την ανεξαρτησία τους, τελείωσε με τη νίκη πάνω στους γερμανούς επιδρομείς και τη γερμανική τυραννία.
Από δω και μπρος πάνω στην Ευρώπη θα κυματίζει  η μεγάλη σημαία της ελευθερίας των λαών και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς.
Πριν από τρία χρόνια ο Χίτλερ δήλωσε δημόσια, πως μέσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται και ο διαμελισμός της Σοβιετικής Ένωσης και η απόσπαση από αυτήν του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, των Βαλτικών και άλλων περιοχών. Δήλωσε ξεκάθαρα: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μη μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Αυτό ήταν πριν τρία χρόνια. Δεν ήταν όμως τυχερό να πραγματοποιηθούν οι παράφρονες ιδέες του Χίτλερ, η πορεία του πολέμου τις εξανέμισε. Στην πραγματικότητα έγινε κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν μέσα στο παραλήρημά τους οι χιτλερικοί. Η Γερμανία τσακίστηκε κατακέφαλα. Τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολόγησαν. Η Σοβιετική Ένωση πανηγυρίζει τη νίκη, αν και δεν ετοιμάζεται ούτε να διαμελίσει, ούτε να εκμηδενίσει τη Γερμανία.
Σύντροφοι! Ο μεγάλος πόλεμος για την πατρίδα τελείωσε με την πλέρια νίκη μας. Η περίοδος του πολέμου στην Ευρώπη τελείωσε. Άρχισε η περίοδος της ειρηνικής εξέλιξης.
Σας συγχαίρω για τη νίκη σας, αγαπητοί μου πατριώτες και πατριώτισσες!
Δόξα στον ηρωικό Κόκκινο Στρατό μας, που υπεράσπισε την ανεξαρτησία της πατρίδας μας και κατάκτησε τη νίκη πάνω στον εχθρό!
Δόξα στο μεγάλο μας λαό, το λαό-νικητή!
Αιώνια δόξα στους ήρωες που έπεσαν στις μάχες ενάντια στον εχθρό και έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την ευτυχία του λαού μας!

ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΗ-ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΗ ΧΡΟΥΣΤΩΦΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ «Κ»ΚΕ (’56): Φαιδρά σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικά ληρήματα

 Από το ΔΕΛΤΙΟ του Ομίλου Φίλων Προβολής του Έργου Στάλιν-Ζαχαριάδη 2012

Νέα αντικομμουνιστική επίθεση του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ. Μαΐλη σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ΚΚΕ αλλά και ΛΕΝΙΝ – ΣΤΑΛΙΝ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ

Απ’ τις παλιές λεωφόρους της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας στα παμπάλαια μονοπάτια του αντεπαναστάτη μενσεβίκου-σοσιαλδημοκράτη Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ

«ΠΕΡΙΣΣΟΣ»: μεγάλο «χρυσό πλυντήριο» δυο αιώνων προδοσιών της ξενόδουλης αστικής τάξης

Στις 29 Δεκέμβρη 2011 αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «iskra.gr» του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Π. Λαφαζάνη (στέλεχος του ΣΥΝ) απόσπασμα από «κείμενο» του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ «Για την κομμουνιστική Οργάνωση Θεσσαλονίκης» (ΚΟΜΕΠ, τχ. 42, Σεπτέμβρης 1945, σελ. 30-35) με τίτλο της iskra «Αστικός κόσμος και «δωσιλογισμός»», στο οποίο απάντησε ο ομοϊδεάτης του και πρώην σύντροφός του χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Μ.Μαϊλης (στέλεχος του «Κ»ΚΕ), εκφράζοντας με τον πλέον σαφή και πιο ολοκληρωμένο ως τώρα τρόπο την τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ της ηγεσίας του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ(΄56) – τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ που εκδηλώνεται με την ανοιχτή απροσχημάτιστη ΑΠΟΡΡΙΨΗ της μαρξιστικής ανάλυσης και των ορθών μαρξιστικών εκτιμήσεων-θέσεων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 αλλά και εκείνων του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και την επαναπροβολή των παμπάλαιων, μπαγιάτικων και εντελώς ατεκμηρίωτων αντιμαρξιστικών τροτσκιστικών φλυαριών. (Εδώ περιοριζόμαστε μόνο στο άρθρο του Μ.Μαϊλη ως την πιο ολοκληρωμένη ΕΠΙΘΕΣΗ στο κομμουνιστικό κίνημα παρόλο που ο «Ριζοσπάστης» βρίθει τροτσκιστικών επιμέρους αναφορών-θέσεων).  

Επειδή το σημείωμα που ακολουθεί ασχολείται μόνο, και εντελώς σύντομα, με την ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΗ επίθεση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Παπαρήγα στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ 1918-55 αλλά και στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ  που περιέχεται στο αντιμαρξιστικό αρθρίδιο του Μ.Μαϊλη με τίτλο «Επίθεση στη στρατηγική του ΚΚΕ με την καπηλεία του Ζαχαριάδη («Ρ» 7-8/1/2012, σελ.13) και δεν θα γίνει αναφορά στις όποιες δεξιές οπορτουνιστικές απόψεις και διαμάχες των δυο χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), περί «παλιού» και «νέου ΕΑΜ» κλπ., είναι αναγκαίο να υπογραμμιστεί ευθύς εξαρχής ότι το γνωστό αυτό συντομότατο, έστω και όπως παρατίθεται απ’ το «Ριζοσπάστη», μα και πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα, είναι σημαντικότατο επειδή πρώτο σ’ αυτό περιέχεται ορθή μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση της ιστορικής πορείας της καπιταλιστικής Ελλάδας και του ρόλου-στάσης της ξενόδουλης ντόπιας αστικής τάξης μα και επειδή δεύτερο αποκτά ιδιαίτερη επίκαιρη σημασία σε συνδυασμό με τη σημερινή ΕΞΑΡΤΗΣΗ της Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ αλλά και με τον τωρινό επίσης ξενόδουλο ρόλο της άρχουσας αντιδραστικής αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων-εκφραστών των ταξικών της συμφερόντων – ΕΞΑΡΤΗΣΗ που εξωραΐζουν και τα δυο χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), αν δεν την αμφισβητούν εντελώς, όπως το «Κ»ΚΕ (αμφισβήτηση που σημαίνει εξωραϊσμό και διαιώνισή της), αφού και τα δυο έχουν παραιτηθεί-εγκαταλείψει οριστικά την αντιιμπεριαλιστική θέση-σύνθημα «Έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και είναι κατά της εξόδου-αποχώρησης, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, της Ελλάδας απ’ την ΕΕ και υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της στο «λάκκο των λεόντων» των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων, γιατί όπως έχει δηλώσει ευθέως και η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα (απορρέει βέβαια σαφέστατα και απ’ τη γενικότερη γραμμή του «Κ»ΚΕ) – εκφράζοντας και υπερασπίζοντας την τωρινή στρατηγική επιλογή του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της Ελλάδας στην ΕΕ – ΣΗΜΕΡΑ «η λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6).    

Στο απόσπασμα απ’ το «κείμενο» του Ζαχαριάδη, όπως το παραθέτει ο «Ριζοσπάστης» (δεν χρειάζεται να παραθέσει κανείς περισσότερα) αναφέρεται: «Η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του ΛΑΟΥ και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικό-δημοκρατική αποστολή τους… να γιατί ο εργαζόμενος λαός… ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού που πολιτικά βρήκε την συμπύκνωση και την έκφρασή του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο Πανελλήνιο Παλλαϊκό ΕΑΜικό κίνημα.» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13).

Σ’ αυτή την αναδημοσίευση του Λαφαζάνη, «παγίδα» για την ηγεσία του «Κ»ΚΕ(΄56), έσπευσε να απαντήσει αμέσως εκ μέρους της ηγετικής ομάδας (προφανώς και της ΚΕ του «Κ»ΚΕ) ο τροτσκιστής Μ.Μαϊλης (από καιρό γνωστός για τις αντισταλινικές-αντι-ΚΚΕ τροτσκιστικές του «απόψεις»-αερολογίες σχετικά με την αυτοδιάλυση της ΚΔ (Μάης 1943) δηλ. την επίθεση του στη μοναδικά ορθή στρατηγική του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, που, ως γνωστόν,  οδήγησε στην ήττα του χιτλεροφασισμού και γενικά του φασιστικού άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο, κλπ.).

Πέρα απ’ το ότι ο Π.Λαφαζάνης πέτυχε να εξωθήσει-παρασύρει τον ομοϊδεάτη του Μ.Μαϊλη δηλ. το «Κ»ΚΕ να απαντήσει, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί κατά πρώτο η τόσο βιαστική, μάλλον απερίσκεπτη και πρωτοφανούς επιπολαιότητας απάντηση, και κατά δεύτερο ακόμα μεγαλύτερη προκαλεί το περιεχόμενο της απάντησης δηλ. η τροτσκιστική ΕΠΙΘΕΣΗ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (και όχι μόνο) με την ανοιχτή ΑΠΟΡΡΙΨΗ των μαρξιστικών  εκτιμήσεων του, για ένα, εστω και αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, που όμως το ίδιο μόλις πριν λίγο (3 μόνο μήνες νωρίτερα) είχε εγκαινιάσει, με τη φαρσοκωμωδία της διαβόητης «αποκατάστασής» του, μια δημαγωγική «φιλο»-ζαχαριαδική τακτική εξαπάτησης των αγωνιστών. Γιατί είναι ολοφάνερο πως η τροτσκιστική αυτή απάντηση-επίθεση του Μ.Μαϊλη  στο Ν.Ζαχαριάδη ακυρώνει-ακύρωσε τη δημαγωγική απάτη της «αποκατάστασης»-βεβήλωση της μνήμης  του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη – ακύρωση-επίθεση που δεν μπορεί παρά να απογοήτευσε-εξόργισε χιλιάδες αγωνιστές, μέλη-οπαδούς του «Κ»ΚΕ,  που είχαν θεωρήσει και χειροκροτήσει, εντελώς πρόσφατα, ως «φιλο»-ζαχαριαδική πράξη της ηγεσίας την «αποκατάσταση». Έτσι με την τροτσκιστική αυτή απάντηση-επίθεση του Μαϊλη στο Ν.Ζαχαριάδη και στο επαναστατικό ΚΚΕ, κομματιάστηκε πολύ πρόωρα η φρεσκοφορεμένη (2 Οχτώβρη 2011) «φιλο»-ζαχαριαδική μάσκα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(΄56).

Η μόνη περίπτωση που εξηγεί ίσως την τόσο αδικαιολόγητα βιαστική και απερίσκεπτη πολιτική ενέργεια της επίθεσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(’56) στο Νίκο Ζαχαριάδη είναι τα υπαρκτά εσωτερικά προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει, η μεγάλη ανησυχία και ο δικαιολογημένος αναβρασμός που επικρατεί στις γραμμές των αγωνιστών και η πίεση που ασκείται προς αυτή απ’ τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει-προκαλέσει η ρεφορμιστική διασπαστική πολιτική και η φιλο-ιμπεριαλιστική δηλ. φιλο-ΕΕ γραμμή της ηγεσίας ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στο «λάκκο των λεόντων» των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων για πολλά ακόμα χρόνια στο μέλλον, τουλάχιστον ως τη «δευτέρα παρουσία» της ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής απάτης της «λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας», όπως καθημερινά ξελαρυγγίζονται να διαβεβαιώνουν σε όλους τους τόνους οι ίδιοι: «αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία» (επιπλέον ας σημειωθεί πως «αποδέσμευση» δε σημαίνει οπωσδήποτε αποχώρηση-έξοδο της χώρας απ’ την ΕΕ).     

Όμως ανεξάρτητα απ’ τις όποιες προθέσεις και ψευτοδιαμάχες, τους στόχους και τους δημαγωγικούς πολιτικούς σχεδιασμούς των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών ηγεσιών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ προς την κατεύθυνση εγκλωβισμού της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών στη φιλο-ιμπεριαλιστική πολιτική ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ, δεν μπορεί παρά να χαιρετίσει κανείς την αναδημοσίευση του παραπάνω αποσπάσματος κειμένου του Νίκου Ζαχαριάδη απ’ τον Π.Λαφαζάνη (χρουστσο-«ευρωκομμουνιστικής» σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης) και την πολύ «ενδιαφέρουσα»-αποκαλυπτικότατη απάντηση-αντιπαράθεση του Μ.Μαϊλη (χρουστσο-μπρεζνιεφικής σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης), επειδή και στις δυο περιπτώσεις περιλαμβάνονται και συνάμα ανακινούνται μια σειρά απ’ τα πιο σημαντικά ιδεολογικο-πολιτικά ζητήματα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, που σχετίζονται με την άρνηση ύπαρξης εξάρτησης της Ελλάδας απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ που σημαίνει εξωραϊσμό της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ή αλλιώς την αναπόδεικτη «Μαϊλειο» αντιμαρξιστική τροτσκιστική σαπουνόφουσκα της «αλληλεξάρτησης» (π.χ. θαυμάστε την «αλληλεξάρτηση»(!) Ελλάδας-Γερμανίας αντί υποταγή-εξάρτηση), την τωρινή ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας στην ΕΕ, αφού ΣΗΜΕΡΑ «λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή… είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6), την άρνηση του ξενόδουλου χαρακτήρα της σημερινής αντιδραστικής αστικής τάξης και το «ξέπλυμα» των προδοσιών της, κλπ., κλπ..

Απ’ τα κυριότερα ιδεολογικο-πολιτικά ζητήματα που περιλαμβάνονται και ανακινούνται, μεταξύ άλλων, σ‘ αυτή την ψευτοαντιπαράθεση των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ είναι:

α) το συντομότατο απόσπασμα του Νίκου Ζαχαριάδη αποτελεί, όπως προαναφέρθηκε, μια ορθή μαρξιστική εκτίμηση του επαναστατικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ της ιστορικής πορείας της αστο-τσιφλικάδικης Ελλάδας και της εξάρτησής της απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις καθώς και του ρόλου της ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης – ορθή μαρξιστική εκτίμηση απαραίτητης και για την καλύτερη κατανόηση της τωρινής κατάστασης της σημερινής επίσης εξαρτημένης καπιταλιστικής Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ΕΕ,

β) στην απάντηση του σοσιαλδημοκράτη Μ.Μαϊλη εκφράζεται για πρώτη φορά εντελώς ανοιχτά, πιο ολοκληρωμένα και με σαφέστατο  τρόπο η τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του αστικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ – απάντηση που, με την ΑΠΟΡΡΙΨΗ των μαρξιστικών αναλύσεων-εκτιμήσεων, συνιστά μια χωρίς προηγούμενο επίθεση (από αντιμαρξιστική τροτσκιστική σκοπιά) σε: α) ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ 1918-55, και β) ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και Γ΄ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ.          

1. Τροτσκιστική επίθεση στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Στο αντιμαρξιστικό δεξιό οπορτουνιστικό αρθρίδιό του ο σοσιαλδημοκράτης Μ.Μαϊλης εξαπολύει την πρώτη ανοιχτή τροτσκιστικού χαρακτήρα επίθεση του σοσιαλδημοκρατικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56) ενάντια στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, εκλεγμένο γραμματέα του παλιού  ένδοξου ηρωικού ΚΚΕ1918-55 και Αρχηγό του για 25 ολόκληρα χρόνια ως τα τέλη του ΄55 αρχές ΄56.

Ο.Μ.Μαϊλης αφού πρώτα παραθέτει μικρό απόσπασμα απ’ το «κείμενο»(1945) του Ζαχαριάδη (βλ. παραπάνω), στο οποίο περιέχεται σύντομη μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση της ιστορικής πορείας της καπιταλιστικής Ελλάδας στις μετά την επανάσταση του ΄21 δεκαετίες και ως το 1945: «η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του ΛΑΟΥ και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικό-δημοκρατική αποστολή τους…» ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ισχυριζόμενος: «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη», κάνοντας επιπλέον λόγο και για «αντιφάσεις του Ζαχαριάδη» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13), επαναφέροντας έτσι στην πολιτική επικαιρότητα τα γνωστά ανόητα και μπαγιάτικα χρουστσοφικά μυθεύματα της ντόπιας σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) περί «αντιφατικού και αλλοπρόσαλλου Ζαχαριάδη».

Έτσι, λοιπόν, ο Μ.Μαϊλης και το «Κ»ΚΕ(΄56) ομολογούν ανοιχτά πλέον, και για πρώτη φορά, ότι ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ τη μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση για την ιστορική πορεία της καπιταλιστικής Ελλάδας και το ρόλο της αστικής τάξης, κλπ. του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δηλ. θεωρούν ότι «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη». Δεν μπορεί παρά να επαινέσει κανείς δημόσια το σοσιαλδημοκράτη Μαϊλη για το «θάρρος» που επέδειξε γράφοντας, έστω και μια φορά, την ΑΛΗΘΕΙΑ στα τόσα χρόνια που «αρθρογραφεί» στην αστική φυλλάδα «Ριζοσπάστης» δηλ. να «βγει» ανοιχτά ενάντια στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επιχειρώντας ταυτόχρονα να εμφανιστεί, ανεπιτυχώς βέβαια, μ’ ένα πιο «μοντέρνο», και μάλιστα «μαρξιστικό» προσωπείο. Όμως οι σημερινές «μεταμοντέρνες Αφηγήσεις» του πατενταρισμένου χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ.Μαϊλη δεν είναι ούτε μαρξιστικές ούτε μοντέρνες: είναι οι παμπάλαιες πασίγνωστες αντιμαρξιστικές «απόψεις» των τροτσκιστών (Π.Πουλιόπουλου, κλπ.) και του ««μαρξιστή» ιστορικού της μπουρζουαζίας» Γιάννη Κορδάτου σχετικά με την επανάσταση του ΄21 και το ρόλο της αστικής τάξης σ’ αυτή, που: ισχυρίζονταν – χωρίς καμιά ανάλυση – ότι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε αστική επανάσταση «ανάλογη» δήθεν της αστικής γαλλικής επανάστασης του 1789, αρνούνταν την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας απ’ το ξένο κεφάλαιο και τον προδοτικό ρόλο της αστικής τάξης, διαφήμισαν την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητά» της, συγκαλύπτοντας και εξωραΐζοντας τον ξενόδουλο χαρακτήρα της, κλπ.. Αποκτά έτσι  επίκαιρο ενδιαφέρον η πολεμική αντιπαράθεση μεταξύ Ζεύγου-ΚΚΕ και του τροτσκιστή Κορδάτου – αντιπαράθεση χαρακτηριστική για την εντελώς εξόφθαλμη και κραυγαλέα αδυναμία του Γ.Κορδάτου (Γ.Κορδάτος: «Παραχαράκτες κειμένων και κομπογιαννίτες του μαρξισμού», στο: «Νέα Επιθεώρηση, Νο 7-22/1933-34, σελ.179-187 και Νο 8-23/1934, σελ. 250-251) να απαντήσει στη μαρξιστική κριτική του Γιάννη Ζεύγου απ’ τις στήλες της «ΚΟΜΕΠ» σε σειρά άρθρων με πρώτο: «Ο «Μαρξιστής» Γ.Κορδάτος ιστορικός της μπουρζουαζίας» («ΚΟΜΕΠ», Νο 20/1933, σελ. 19-24 και η συνέχεια στα: Νο 21/1933, σελ 26-34, Νο 22/1933 σελ. 13-23, Νο 23/1933, σελ. 7-14, Νο2/1934 σελ. 8-15) (συμπληρωματικά: Γιάννη Κορδάτου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», τόμος Β+Γ, σελ. 7-12, και σελ. 8 αντίστοιχα, Αθήνα 1957, με αιχμή πάντα το Ν.Ζαχαριάδη, διανθισμένη μ’ εκείνες τις αξιοθαύμαστες (!) «ψευτοαριστερές παρωπίδες… της φάμπρικας του σταλινισμού», τους «φετφάδες», κλπ., που χαλούσαν προφανώς την «επαναστατική» εικόνα της αστικής τάξης που προπαγάνδισε κατά κόρον ο τροτσκιστής Γ.Κορδάτος).

2. Αντικομμουνιστική τροτσκιστική επίθεση και στο σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ (1918-55). Εκεί όμως που ο τροτσκιστής Μ.Μαϊλης έχει τη μεγαλύτερη και αξεπέραστη δυσκολία και δεν ξέρει τι να κάνει δηλ. τα «κάνει εντελώς θάλασσα» είναι με το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ, γι’ αυτό και προτίμησε-επέλεξε ως τον πιο ανώδυνο δρόμο τις γνωστές χρουστσοφικές κουτοπονηριές της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (΄56):  ενώ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ευθέως στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ αποφεύγει να επιτεθεί και φραστικά (ουσιαστικά το κάνει) στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, το οποίο μάλιστα δεν τολμά ούτε καν μια φορά να μνημονεύσει στο μιας ολόκληρης σελίδας δεξιό οπορτουνιστικό τροτσκιστικό αρθρίδιό του.

Όμως, πέρα απ’ το ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν μπορεί να διαχωριστεί απ’ το Κομμουνιστικό Κόμμα γιατί ήταν ο εκλεγμένος Γραμματέας και για 25 χρόνια Αρχηγός του ως τη βίαιη καθαίρεση, αντικατάσταση,  σύλληψη και ΕΞΟΡΙΑ του απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς, είναι σ’ όλους γνωστό, ακόμα και στα μικρά του νηπιαγωγείου, ότι οι μαρξιστικές αναλύσεις και θέσεις του Ζαχαριάδη ήταν και μαρξιστικές θέσεις του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου, και επομένως η τροτσκιστική επίθεση της ηγεσίας του σημερινού «Κ»ΚΕ ενάντια στο Ζαχαριάδη στρέφεται άμεσα και κατευθείαν ΚΑΙ ενάντια στο επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ δηλ. ενάντια στις μαρξιστικές του αναλύσεις και θέσεις για την καπιταλιστική Ελλάδα και το ρόλο της αστικής τάξης.      

Πρέπει εδώ με την ευκαιρία αυτή να επισημανθεί, γιατί έχει εξαιρετική σημασία (ιστορική και επίκαιρη), ότι με τη νέα αντιμαρξιστική θέση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σύμφωνα με την οποία η μαρξιστική ανάλυση των Ζαχαριάδη-ΚΚΕ «ήταν λαθεμένη» δημιουργείται ένα νέο και σημαντικό πρόβλημα: η ανοιχτή απόφαση ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ της ορθής μαρξιστικής ανάλυσης-εκτίμησης του παλιού ΚΚΕ εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών προκαλεί ΡΗΞΗ και ΔΙΑΚΟΠΗ της ιστορικής συνέχειας μεταξύ ΚΚΕ 1918-55 – «Κ»ΚΕ(΄56), την οποία με «νύχια και με δόντια» ως τώρα υπεράσπιζε η ηγεσία αυτού του αστικού κόμματος. Βέβαια, για σειρά λόγους που δεν είναι του παρόντος, το σημερινό αστικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ δεν ήταν συνέχεια του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ (ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά), κυρίως επειδή απ’ την αρχή της συγκρότησής του (Μάρτης 1956) είχε εγκαταλείψει οριστικά το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό σχετικά με τα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης–Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, καθοδηγούνταν και καθοδηγείται απ’ το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό ρεύμα (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Επιστρέφοντας στο θέμα, ας υπογραμμιστεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι η μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, όπως αυτή διατυπώνεται απ’ το Νίκο Ζαχαριάδη εντελώς σύντομα παραπάνω, σχετικά την πορεία της καπιταλιστικής Ελλάδας ήταν ορθή καθώς και οι θέσεις που προέκυπταν (ακριβώς απ’ αυτή τη συγκεκριμένη ανάλυση) ήταν πέρα για πέρα ορθές μαρξιστικές, (δεν χρειάζεται εδώ επανάληψη της ήδη υπάρχουσας τεκμηρίωσης απ’ το ΚΚΕ), που επιπλέουν είχαν και  την έγκριση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος δηλ. της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς της οποίας το ΚΚΕ ήταν μέλος-τμήμα της ως την αυτοδιάλυση της (Μάης 1943), αντίθετα η τωρινή σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ στερείται οποιασδήποτε ΑΝΑΛΥΣΗΣ, ακόμα και αστικής ρεφορμιστικής, έστω στη βάση της αστικής ιδεολογίας του χρουστσοφισμού, γιατί μαρξιστική ανάλυση δεν μπορεί να υπάρξει όταν έχει εγκαταλειφθεί ο επαναστατικός μαρξισμός: γι’ αυτό το ζήτημα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, αντί ανάλυσης, έχει στη «διάθεσή» της μόνο τις ιδεαλιστικές αστικές ασυναρτησίες περί «αιτίας-αποτελέσματος» κλπ., που περιέχονται στο χαμηλότατου επιπέδου πολιτικό αρθρίδιο του τροτσκιστή Μ.Μαϊλη, για ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως είναι η ιστορική πορεία δυο περίπου αιώνων της καπιταλιστικής Ελλάδας. Το «δυστύχημα» για τη σημερινή ηγεσία του «Κ»ΚΕ που επαναπροβάλει τις τροτσκιστικές αερολογίες είναι ότι ούτε οι τροτσκιστές είχαν στο παρελθόν ούτε ως τώρα έχουν ανάλογη ανάλυση. Εκεί όμως που υπάρχει πλήρης απουσία ανάλυσης και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ παρουσιάζει θλιβερότερη και εντελώς τραγελαφική εικόνα είναι η σημερινοί ανόητοι και γελοίοι, αλλά πρωτίστως αστικοί ισχυρισμοί – αναπαραγωγή και προπαγάνδιση των «απόψεων» των αστικών κομμάτων-κυβερνήσεων – ότι η οικονομία της χώρας δεν έχει τάχα χρεοκοπήσει («ξαναφέρουν το σκιάχτρο της χρεοκοπίας», «Ρ» 23/4/2010, σελ. 6, κλπ. κλπ.) δηλ. η σημερινή χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας είναι απλώς «σκιάχτρο»-φάντασμα και όχι σκληρή υπαρκτή αντικειμενική πραγματικότητα, ότι η Ελλάδα, αυτή την περίοδο, δεν είναι ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ  (οικονομικά-πολιτικά-στρατιωτικά) απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (πρωτίστως απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ) και ότι η σημερινή καπιταλιστική Ελλάδα είναι μια μικρή «ιμπεριαλιστική» δύναμη-χώρα, κλπ. κλπ. – αντιμαρξιστικές αστικές απόψεις που βρίσκονται στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων των ξένων ισχυρών μονοπωλίων και εκείνων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.

Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο εδώ, κι’ αυτό όχι μόνο εξαιτίας του πολύ περιορισμένου χώρου αλλά επειδή θεωρούμε: πρώτο, τα παραπάνω ζητήματα λυμένα και τις θέσεις επαρκώς τεκμηριωμένες, (ζητήματα που βέβαια μπορούν να πλαισιωθούν με περισσότερες ειδικές επιμέρους μελέτες-αναλύσεις αλλά  στην ίδια κατεύθυνση), δεύτερο, ότι η σύντομη ανάλυση-εκτίμηση του Νίκου Ζαχαριάδη-ΚΚΕ είναι μαρξιστική και οι θέσεις που υποστηρίζονται σ’ αυτή είναι επίσης μαρξιστικές. Θα περιοριστούμε μόνο στην υπογράμμιση ότι οι νέες θέσεις των Μ.Μαϊλη-«Κ»ΚΕ (΄56) είναι ολωσδιόλου λαθεμένες και αντιμαρξιστικές – οι παλιές γνωστές μπαγιάτικες τροτσκιστικές φλυαρίες – που επιπλέον εξωραΐζουν τον ξενόδουλο χαρακτήρα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και «ξεπλένουν» τις προδοσίες της.                

Για πληροφόρηση των νεότερων  κομμουνιστών ας αναφερθεί ότι οι αναλύσεις του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 βρίσκονται σε διάφορα άρθρα της παλιάς «ΚΟΜΕΠ» – που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το σημερινό ρεφορμιστικό έντυπο – και του περιοδικού  «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» ως τα τέλη του 1955 και σ’ άλλα έντυπα του κόμματος, σ’ άρθρα του Ν.Ζαχαριάδη και στα κομματικά υλικά Ολομελειών και Συνεδρίων. Κυρίως θα συνιστούσαμε στους νεότερους να μελετήσουν, για να μην «πνίγονται» σε πληθώρα των δημοσιευμάτων,  την επιστημονική μαρξιστική ανάλυση που περιέχεται στην «Απόφαση της 6^ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ –Γενάρης 1934», ιδιαίτερα το «κεφάλαιο» με τίτλο «II. Ο χαρακτήρας και οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης στην Ελλάδα» καθώς και το «Πρόγραμμα του ΚΚΕ (σχέδιο)», έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ (1954), που αποσύρθηκε με παρέμβαση-επέμβαση της προδοτικής σοβιετικής χρουστσοφικής ομάδας το 1954, και φυσικά το «Πρόγραμμα και Καταστατικό της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς» που ψηφίστηκε στο 6^ο Συνέδριο της ΚΔ το 1928. Σημαντικές γι’ αυτά τα θέματα είναι και άλλες μαρξιστικές μελέτες (παρά τις όποιες ελλείψεις και αδυναμίες), όπως το ογκώδες  βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση: «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα» (1947 και επανεκδόσεις στη μεταπολίτευση), του Νίκου Μπελογιάννη: «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», γραμμένο μετά την απελευθέρωση του Γιάννη Ζεύγου: «Σύντομη μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας» (1945-46 και ανατυπώσεις), κλπ., οι αντιπαραθέσεις του ΚΚΕ με τους τροτσκιστές αλλά και οι «απόψεις»-αερολογίες των αντιεπαναστατών τροτσκιστών.

3.Ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56): προκλητικός εξωραϊσμός της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και «χρυσό πλυντήριο» δυο αιώνων προδοσιών της ξενόδουλης αστικής τάξης. Στο «για γέλια και για κλάματα» δεξιό οπορτουνιστικό αρθρίδιο του Μ.Μαϊλη, με τις αντιμαρξιστικές τροτσκιστικές πολιτικές φλυαρίες και τις αξιοθαύμαστες ασυναρτησίες – προερχόμενες πρωτίστως απ’ την εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. λενινισμού-σταλινισμού μα και απ’ την εντελώς εξόφθαλμη και κραυγαλέα έλλειψη φιλοσοφικών και οικονομικών γνώσεων, τόσο μαρξιστικών όσο και αστικών-ιδεαλιστικών, που προδίδει το «κακιάς ώρας» πολιτικό πόνημά του – εντοπίζονται θολά, εξαιτίας της πυκνής ομίχλης των ασυναρτησιών, ορισμένα βασικά ζητήματα που συνοπτικά αφορούν:

α) την επανάσταση του ΄21 για την οποία διατυπώνει έμμεσα την αντιμαρξιστική «άποψη» ότι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε αστική επανάσταση «ανάλογη» δήθεν με τη γαλλική αστική επανάσταση του 1789, που «έλυσε» τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα στη χώρα μας – άποψη που βρίσκεται σε πλήρη ρήξη-αντίθεση με την οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα που προέκυψε-διαμορφώθηκε μετά την επανάσταση του ΄21 – γι’ αυτό και ο Μαϊλης μιλάει για «λεγόμενα αστικοδημοκρατικά προβλήματα» που τάχα «έλυσε» η αστική τάξη, και επομένως «αδικαιολόγητα» διαπιστώθηκε-κατηγορήθηκε απ’ το ΚΚΕ και το Ζαχαριάδη ότι αυτή πρόδωσε την ιστορική της αποστολή επειδή δεν έλυσε τα τότε προβλήματα (εξαιτίας του συμβιβασμού-υποταγής στην τσιφλικαδο-κοτζαμπάσικη αντίδραση) ή αλλιώς «η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους» (ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ).

β) την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της Ελλάδας απ’ το ξένο κεφάλαιο, της οποίας την ύπαρξη αρνείται τώρα ο Μ.Μαϊλης- «Κ»ΚΕ(΄56) παρόλο που στο αντιμαρξιστικό αρθρίδιό του «τριγυρνάει» ασκόπως σαν «τη γάτα γύρω απ’ το ζεματιστό χυλό», προσπαθώντας να τον «κρυώσει» με τον «αέρα» των ασυναρτησιών τύπου: «η εξάρτηση αποδόθηκε στη λεγόμενη προδοσία του έθνους από την αστική τάξη», «η καπιταλιστική καθυστέρηση της Ελλάδας… αποδόθηκε στην εξάρτηση» (και όλες αυτές οι επιθέσεις στρέφονται ενάντια στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ).

γ) το ρόλο της αστικής τάξης στην επανάσταση του ΄21 και τον μετέπειτα ρόλο της ως τα σήμερα, της οποίας την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητα»  ο Μ.Μαϊλης-«Κ»ΚΕ εκθειάζει, εμμέσως πλην σαφώς, a la Κορδάτο (λες και ήταν η γαλλική αστική τάξη του 1789) – σε πλήρη αντίθεση με τη μαρξιστική θέση του ΚΚΕ, ότι «η νεοελληνική αστική τάξη όλη την προοδευτικότητά της την εξάντλησε με την επανάσταση του ΄21» – αρνείται προκλητικά τις προδοσίες και τον ξενόδουλο χαρακτήρα της, και γι’ αυτό, περίλυπος και εξοργισμένος, αγανακτεί και διαμαρτύρεται, εκφράζοντας με οπορτουνιστική σφοδρότητα  την αντίθεσή του επειδή αυτή «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13), επιτιθέμενος σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ.

Όλες οι παραπάνω αντιμαρξιστικές θέσεις των Μαϊλη-«Κ»ΚΕ(΄56) ταυτίζονται με κείνες των τροτσκιστών και αποτελούν αντιγραφή των αντιμαρξιστικών θέσεων του «ιστορικού της μπουρζουαζίας» τροτσκιστή Γιάννη Κορδάτου, που κι’ αυτός εξύμνησε, με το παραπάνω,  την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητα»  της αστικής τάξης στα έργα του, ανυψώνοντάς την στο επαναστατικό επίπεδο της γαλλικής αστικής τάξης και την επανάσταση του ΄21 στο επίπεδο της αστικής επανάστασης του 1789 (εννοείται από πλευράς λύσης των βασικών ιστορικών προβλημάτων).   

Πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα πως οι αντιμαρξιστικές αυτές θέσεις του σοσιαλδημοκράτη Μαϊλη δεν αποτελούν απλά μια, ας πούμε, «αργόσχολη» ενασχόληση ιστορικού χαρακτήρα αλλά συνδέονται άμεσα με τη σημερινή κατάσταση της χώρας: σήμερα η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αρνείται την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, παρουσιάζοντας την ως μικρή «ιμπεριαλιστική» δύναμη-χώρα όταν ο Μαϊλης γράφει για «διαφωνίες ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις», γι’ αυτό η ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι μόνο δεν διεξάγει αντιιμπεριαλιστικό αγώνα για απαλλαγή της απ’ τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, αλλά κάνει κάτι χειρότερο και προκλητικότερο: εξωραΐζει και στηρίζει την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Επιπλέον δεν θεωρεί τη σημερινή αντιδραστική αστική τάξη ξενόδουλη-εθελόδουλη, μ’ αποτέλεσμα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) να έχει εκφυλιστεί-μετατραπεί σε ««χρυσό πλυντήριο» των παλιών και τωρινών προδοσιών της ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η εθελόδουλη και ξενόδουλη στάση που κράτησαν όλα τα αστικά κόμματα, μεγαλοαστικά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ) και σοσιαλδημοκρατικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), απέναντι στην πρόσφατη ωμή και απροσχημάτιστη ΕΠΕΜΒΑΣΗ στα εσωτερικά της χώρας των εκπροσώπων του γερμανο-γαλλικού ιμπεριαλισμού ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ (= μαριονέτες των μεγάλων μονοπωλίων και των διεθνών κερδοσκόπων): α) με την απαγόρευση του δημοψηφίσματος, β) την εκπαραθύρωση της εκλεγμένης κυβέρνησης που τους υπηρέτησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και την αντικατάσταση της, γ) με τον απευθείας διορισμό απ’ τους ίδιους νέας κυβέρνησης στη χώρα, χωρίς κανένα απ’ τα παραπάνω κόμματα να διαμαρτυρηθεί, απέναντι σ’ αυτές τις αντιδημοκρατικές-φασιστικές ενέργειες: απεναντίας χειροκρότησαν, εμμέσως πλην σαφώς, αυτή την προσβλητικότατη, για τη χώρα μας και ένα λαό με τέτοιες αντιφασιστικές-αντιιμπεριαλιστικές και επαναστατικές παραδόσεις, ΕΠΕΜΒΑΣΗ και το μόνο που ζήτησαν επιτακτικά ήταν απλά ΕΚΛΟΓΕΣ, επιδεικνύοντας δουλικότατη στάση: η εθελοδουλία-ξενοδουλία ΟΛΩΝ των κομμάτων του αστικού Κοινοβουλίου απέναντι στα μεγάλα «αφεντικά» ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ στο αποκορύφωμά τους. Με κυνισμό και περιφρόνηση προς τη χώρα μας αλλά και την ωμή «ειλικρίνεια» ενός αδίστακτου εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού ο Βόλφκανγκ Σόϊμπλε δήλωσε εκείνες τις μέρες: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΣΤΕΝΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ. ΕΚΧΩΡΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ» («Αυγή» 6/11/2011, σελ. 63). Να, λοιπόν, ποια είναι η κατάντια όλων των αστικών εθελόδουλων κομμάτων. Και σ’ αυτή την προκλητικού μεγέθους ταπείνωση, διασυρμό και εξευτελισμό δεν αντέδρασαν-διαμαρτυρήθηκαν ούτε τα 300 ψοφοδεή και ασπόνδυλα όντα, οι 300 βολεμένοι του αστικού Κοινοβουλίου, επιδεικνύοντας έτσι κι αυτοί επαίσχυντη και της πιο ακραίας μορφής  δουλοπρεπή και άξια χλευασμού πολιτική στάση, με εξαίρεση την τοποθέτηση στη Βουλή του Τάσου Κουράκη (βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ): «ζήσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να ασκεί έναν εκβιασμό με ένα ταπεινωτικό τελεσίγραφο που δείχνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση από οικονομική ηγεμονία ολοένα μεταβάλλεται και σε πολιτική ηγεμονία. Είναι σίγουρο ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι υπαγόρευσαν τη θέλησή τους απευθυνόμενοι κατά την άποψή τους σε υποτελείς και υποτακτικούς. Η στάση των Μέρκελ-Σαρκοζί συνιστά θεσμική εκτροπή και με τον τρόπο τους θέλουν να καθυποτάξουν τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωρίζετε ότι σήμερα που συζητά το ελληνικό Κοινοβούλιο το θέμα αυτό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από το Βερολίνο εκβιάζουν ότι εάν τα δυο κόμματα δεν τα βρουν, με τον τρόπο που υπαγορεύουν, θα υπάρξουν χιλιάδες δεινά για τη χώρα μας. Μπροστά σ’ αυτόν τον εκβιασμό ο Πρωθυπουργός της χώρας υποχώρησε, υπακούοντας στις επιταγές τους και την υποχώρηση αυτή χειροκρότησε όλο το πολιτικό κατεστημένο και τα διάφορα κέντρα» (απ’ την ομιλία στη Βουλή 11/11/2011).

Το μόνο που «ψέλλισαν» με στεντόρεια φωνή ήταν ΕΚΛΟΓΕΣ για την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη, που κι αυτές απαγορεύτηκαν απ’ τους ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ, παρόλο που το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα του τις ζήτησαν επιτακτικά, θορυβώδικα μα και με ουρανομήκης κραυγές: «εμείς λέμε: αντί για δημοψήφισμα, εκλογές» («Ρ» 4/11/2011, σελ. 5)  κραύγαζαν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δια στόματος Θ.Παφίλη (ομιλία στη Βουλή) που ως τώρα δεν πραγματοποιήθηκαν ακόμα. Και μάλλον (!) δεν έγιναν οι εκλογές εξαιτίας της «ανυπαρξίας»(!) ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και της «τεράστιας» ισχύος (!) της σημερινής μικρο-«ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας (ανύπαρκτης βέβαια) της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής τροτσκιστικής ομάδας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων.

4. Σφοδρή αντικομμουνιστική επίθεση σε Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή – ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ. Ο λακές του ντόπιου κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.Μαϊλης αφού ΕΠΙΤΕΘΗΚΕ πρώτα σε Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ ισχυριζόμενος (χωρίς την παραμικρή «τεκμηρίωση»): «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη» πέρασε αμέσως στο «ψητό» δηλ. τον κεντρικότερο στόχο της επίθεσης του: την Γ΄ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ, ειδικότερα το επαναστατικό «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ» της, και προφανώς τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, γράφοντας: «βεβαίως, η παραπάνω ανάλυση δεν ήταν μόνο ή κυρίως πρόβλημα του Ζαχαριάδη. Ήταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13).

Είναι γνωστό πως το «Πρόγραμμα και Καταστατικό» της Γ΄ΚΔ, που ψηφίστηκε το 1928 στο 6^ο Συνέδριο της – βασισμένο στην επαναστατική κοσμοθεωρία των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ – για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα υπήρξε: α) το δεύτερο επαναστατικό Πρόγραμμα του διεθνούς προλεταριάτου, μετά το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ, β) το σημαντικότερο επιστημονικό μαρξιστικό ντοκουμέντο του εργατικού κινήματος της περιόδου της 3^ης ΚΔ, και γ) ήταν δεσμευτικό για όλα τα κομμουνιστικά κόμματα μέλη-τμήματα της ΚΔ, μαζί και για το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ με Αρχηγό το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Επομένως η επίθεση του σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή Μ.Μαϊλη-ηγεσίας «Κ»ΚΕ(΄56) στρέφεται κατά των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, της 3^ης ΚΔ και ολόκληρου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που καθοδηγούνταν απ’ αυτήν αλλά και των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Δεν κρίνεται απαραίτητο να αντικρουστούν-ανασκευαστούν εδώ οι «Μαϊλειες» τροτσκιστικές σαπουνόφουσκες γιατί κατά πρώτο δεν συνιστούν ανάλυση, κατά δεύτερο δεν προβάλουν κανένα επιχείρημα και τέλος είναι εντελώς ανίσχυρες, πέραν των άλλων – ακριβώς και γι’ αυτούς τους λόγους – να πλήξουν το επιστημονικά τεκμηριωμένο επαναστατικό μαρξιστικό «Πρόγραμμα» της 3^ης ΚΔ, κάτι που επιχείρησαν στο παρελθόν οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές και απέτυχαν παταγωδώς, των οποίων τώρα τις «απόψεις» απλά επαναλαμβάνουν οι Μ.Μαϊλης-ηγεσία «Κ»ΚΕ(΄56). Τέλος ο Μ.Μαϊλης έχει χάσει τελείως κάθε σοβαρότητα και φαίνεται να τάχει εντελώς χαμένα, αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί πως επέλεξε να αυτοδιασυρθεί και αυτογελοιοποιηθεί, και μάλιστα σε τέτοιο ακραίο σημείο, προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως «ηταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» δηλ. πως όλοι οι θεωρητικοί του 20^ου αιώνα (μαρξιστές και ρεφορμιστές στους οποίους και ο ίδιος ανήκει), μαζί και οι ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, δεν κατάφεραν να αναλύσουν την πορεία του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού ολόκληρου του περασμένου αιώνα ως και την πρώτη δεκαετία του 21^ου αιώνα ώσπου να το «πράξει»(!) το 2012 η «μεγαλύτερη θεωρητική αυθεντία» του πλανήτη των τελευταίων 110 χρόνων, η «αφεντιά» του ρεφορμιστή σοσιαλδημοκράτη και νεόκοπου τροτσκιστή Μ.Μαϊλη (πρώτος διδάξας τον τροτσκισμό στο «Κ»ΚΕ, ο αποστάτης σοσιαλδημοκράτης Φλωράκης: «για να νικήσει η σοσιαλιστική επανάσταση πρέπει να γίνει σ’ όλες τις χώρες ή τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης ταυτόχρονα» (1991), ομιλία για τα 74χρονα της Οχτωβριανής Επανάστασης).  

Τελειώνοντας ας υπογραμμιστεί μόνο πως η παραπάνω ΕΠΙΘΕΣΗ των Μ.Μαϊλη-«Κ»ΚΕ(΄56) στην Γ΄ΚΔ, στους κλασικούς του μαρξισμού, ιδιαίτερα στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στους οποίους οφείλεται η επιστημονική μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού της ιμπεριαλιστικής περιόδου, είναι: πρώτο, ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ (γίνεται από αντιμαρξιστική τροτσκιστική σοσιαλδημοκρατική σκοπιά) και δεύτερο, ολοκληρώνει και τη ΡΗΞΗ της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων και με το διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Γ΄ Διεθνούς και τις λαμπρές επαναστατικές αγωνιστικές του παραδόσεις (όπως και η επίθεση σε Ζαχαριάδη-ΚΚΕ ολοκλήρωσε τη ΡΗΞΗ με το ντόπιο κομμουνιστικό κίνημα και το παλιό επαναστατικό-σταλινικό ΚΚΕ).