Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

70 ΧΡΟΝΙΑ από τη συγκρότηση του επαναστατικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Ζήτω η ένοπλη πάλη των ανταρτών του ένδοξου-ηρωϊκού ΔΣΕ κατά του ντόπιου μοναρχοφασισμού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Με εμπνευστή, οργανωτή και οδηγητή το μεγάλο και αλύγιστο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που δολοφονήθηκε στο Σουργούτ της Σιβηρίας, μετά 17 χρόνια εξορία, απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

Μοναδικός δρόμος για την ανατροπή και τη συντριβή της διχτατορίας της αντιδραστικής αστικής τάξης

Οι Διεθνείς Συνδιασκέψεις των Σοσιαλιστών κατά του πολέμου σε ZIMMERWALD – KIENTAL

Δημοσίευση του «Μανιφέστου του Zimmerwald»
στο «Berner Tagwacht», 18/9/1915
Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστών στο KIENTAL (24-30 Απρίλη 1916) και πέρυσι εκείνης στο ZIMMERWALD (5-8 Σεπτέμβρη 1915) (δυο μικρά, άγνωστα ως τότε, χωριουδάκια της Ελβετίας), κατά του πολέμου – δυο παγκόσμιας ιστορικής σημασίας Συνδιασκέψεις κατά του Α΄ παγκόσμιου πολέμου που είχε χαρακτήρα «ιμπεριαλιστικό» ΚΑΙ απ’ τις ΔΥΟ πλευρές: «ήταν και από τις δυο πλευρές ιμπεριαλιστικός (δηλαδή κατακτητικός, αρπακτικός, ληστρικός) πόλεμος, πόλεμος για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αποικιών, των «σφαιρών επιρροής» του χρηματιστικού κεφαλαίου» (ΛΕΝΙΝ). Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου επέβαλε και την ανάλογη επαναστατική στάση και το επαναστατικό καθήκον του Προλεταριάτου απέναντι σ’ αυτόν – σ’ αντιπαράθεση μ’ όλους τους δεξιούς οπορτουνιστές της εποχής («υπεράσπιση της πατρίδας» Kautsky, κλπ., «παπαδίστικη ειρήνη» του «καουτσκιστή Τρότσκι» (ΛΕΝΙΝ)) – που ήταν: «το μοναδικό σωστό προλεταριακό σύνθημα είναι η μετατροπή του σημερινού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» (ΛΕΝΙΝ: τ.26, σελ. 370).
Οι δυο διεθνείς Συνδιασκέψεις των σοσιαλιστών σε ZIMMERWALD – KIENTAL παρά τους γνωστούς υπαρκτούς «συμβιβασμούς» συνέβαλαν τότε στη διεύρυνση των κινητοποιήσεων και στην ένταση της πάλης του Προλεταριάτου κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στο δυνάμωμα της πάλης κατά του δεξιού οπορτουνισμού και στη διαμόρφωση βασικά δυο κατευθύνσεων: 1. την επαναστατική μαρξιστική κατεύθυνση υπό την ηγεσία του ΛΕΝΙΝ (μικρή μειοψηφία 6 αντιπροσώπων) η οποία ήταν κατά της προδοτικής στάσης-θέσης «υπεράσπισης της πατρίδας» (!) αλλά και κατά κάθε «παπαδίστικης–Ειρήνης»(!) και ΥΠΕΡ της ΑΜΕΣΗΣ μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε επαναστατικό ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ως «Ouverture στην επερχόμενη παγκόσμια επανάσταση» (Konrad Farner), και 2. τη δεξιά οπορτουνιστική πλειοψηφική κατεύθυνση των διαφόρων ρεφορμιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων.
Τέλος, η Συνδιάσκεψη του Κίενταλ δυνάμωσε σημαντικά την επαναστατική μαρξιστική κατεύθυνση, βοήθησε στη συσπείρωση ευρύτερων επαναστατικών δυνάμεων, οδήγησε στη ρήξη με το δεξιό οπορτουνισμό, τη δημιουργία αργότερα των επαναστατικών Κομμουνιστικών Κομμάτων και στην ίδρυση της επαναστατικής Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ, με τον Α΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος είχε χαρακτήρα «αντιφασιστικό-απελευθερωτικό»(ΣΤΑΛΙΝ, 9 Φλεβάρη 1946) από την πλευρά της Σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης και ΟΧΙ «ιμπεριαλιστικό»(!) – κι’ αυτό σε σφοδρότατη αντιπαράθεση με την αντιμαρξιστική θέση-στάση των αντεπαναστατών προδοτών τροτσκιστών και άλλων οπορτουνιστών αλλά και της σημερινής χρουστσοφικής τροτσκιστικής ηγεσίας του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ περί «ιμπεριαλιστικού πολέμου» απ’ τις ΔΥΟ πλευρές(!) δηλ. και από την πλευρά(!) της Σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης ή αλλιώς «Β’ παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος», («Ρ» 19/4/2015, σελ. 17-24) (=αναπόδεικτος αντιδραστικός τροτσκιστικός ΜΥΘΟΣ) – μια «θέση» που ΔΕΝ είναι-ήταν απλά και μόνο αντιμαρξιστική μα επιπλέον, και ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, μια υπεραντιδραστική φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ θέση-στάση που ΣΗΜΕΡΑ αποπροσανατολίζει την πάλη κατά του ΠΟΛΕΜΟΥ και του ΦΑΣΙΣΜΟΥ ενώ τότε σ’ εκείνη τη δραματική αιματηρότατη ιστορική περίοδο βρέθηκε, όχι μόνο ιδεολογικά-θεωρητικά αλλά και πρακτικά πολιτικο-στρατιωτικά,  ΑΜΕΣΑ και ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ στην υπηρεσία του υπεραντιδραστικού ιμπεριαλιστικού Ναζι-φασιστικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ-ΡΩΜΗΣ-ΤΟΚΙΟ και ΕΝΑΝΤΙΑ στην αντι-Χιτλερική συμμαχία, μ’ επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση.

Η ανοιχτή επέμβαση των χρουστσοφικών προδοτών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, η επαναστατική εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης και οι σκηνοθετημένες σε βάρος τους ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ απ’ τους χρουτσοφικούς

Το Σεπτέμβρη του περασμένου χρόνου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια απ’ τα «Γεγονότα της Τασκένδης» (9-10 Σεπτέμβρη 1955) και την επαναστατική εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης, ηρωϊκών ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, κατά της επέμβασης των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ και γενικότερα κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, ενώ φέτος το Φλεβάρη έκλεισαν 60 χρόνια (14-23 Φλεβάρη 1956) απ’ τις σκηνοθετημένες ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ σε βάρος των Ελλήνων επαναστατών κομμουνιστών Σταλινικών-Ζαχαριαδικών. Τα «γεγονότα της Τασκένδης» σκηνοθετήθηκαν και οργανώθηκαν απ’ την προδοτική χρουστσοφική κλίκα ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσαν και την πρώτη ΑΝΟΙΧΤΗ βάρβαρη επέμβαση της στα εσωτερικά του ηρωϊκού ΚΚΕ, με τελευταία την παρασυναγωγή της λεγόμενης «6ης πλατιάς Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που δεν συγκλήθηκε απ’ την ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (δε συμμετείχε σ’ αυτή) αλλά απ’ τη διαβόητη «διεθνή επιτροπή» δηλ. τα διάφορα ανδρείκελα των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών – στην οποία αντικαταστάθηκε βίαια και ωμά το παλιό ηρωϊκό επαναστατικό Σταλινικό-Ζαχαριάδικό ΚΚΕ απ’ το γνωστό νέο αστικό σοσιαλδημοκρατικό έκτρωμα, που συγκρότησε η προδοτική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, το «Κ»ΚΕ (1956) απ’ το οποίο προέρχονται τα σημερινά χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ.

1. Η βάρβαρη ανοιχτή επέμβαση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στο επαναστατικό ΚΚΕ

Πριν από τα «Γεγονότα της Τασκένδης» (Σεπτέμβρης 55) και μετά την επικράτηση-ισχυροποίηση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής ομάδας στο ΚΚΣΕ, ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού Νικήτα Χρουστσόφ, βολιδοσκοπώντας τους Γραμματείς των Κομμουνιστικών Κομμάτων, διαπίστωσε αρχικά ότι ο Γραμματέας του ΚΚΕ δεν είναι-ήταν διατεθειμένος να εγκαταλείψει την επαναστατική σταλινική γραμμή, ενώ λίγο αργότερα του ζήτησε να αλλάξει στάση σε 3 βασικά ζητήματα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: 1) να θεωρήσει-χαρακτηρίσει την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του Τίτο χώρα «σοσιαλιστική»(!), 2) να στραφεί ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ με άρθρα στην «Πράβδα» αναφερόμενα στο διαβόητο, ιδεαλιστικής προέλευσης, χρουστσοφικό μύθο της «προσωπολατρίας»(!), και 3) να  δεχτεί τη διάλυση της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ. Και στα 3 αυτά βασικά ζητήματα του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος ο μεγάλος και αλύγιστος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ απάντησε αρνητικά.
Μετά απ’ αυτά, και όταν η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική κλίκα ήταν  πλέον σίγουρη ότι οι πιέσεις δεν αποδίδουν, προχώρησε στη δημιουργία φράξιας στην Κομματική Οργάνωση της Τασκένδης, όμως βρήκε μόνο ελάχιστους οπορτουνιστές οπαδούς-υποστηρικτές της. Η ηγεσία του Κόμματος ξεσκέπασε τη φράξια, καθαίρεσε και καταδίκασε τους φραξιονιστές. Στη συνέχεια οι χρουστσοφικοί (σοβιετικοί-έλληνες) οργάνωσαν τα προβοκατόρικα γεγονότα της επίθεσης στα Γραφεία της ΚΟΤ στη 7η πολιτεία στις 9 Σεπτέμβρη 1955, για να ακολουθήσει αργότερα ένα πρωτοφανές πογκρόμ πολλών εκατοντάδων συλλήψεων και φυλακίσεων και οι σκηνοθετημένες Δίκες, το Φλεβάρη του 1956, αλλά και οι μετέπειτα πολυπληθείς παντοειδείς ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις σε βάρος των πολλών χιλιάδων ελλήνων επαναστατών κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών πολιτικών προσφύγων για πολλές δεκαετίες.
Βέβαια, οι επεμβάσεις σ’ όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπως μας πληροφορεί ο μεγάλος Ούγγρος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης MATYAS RAKOSI στις «Αναμνήσεις» του, άρχισαν: «την ημέρα της κηδείας του Στάλιν» (γράμμα του E.Roznyai στον K.Gossweiler 24.8.2005 στο: «Offen-Siv» 7/2006. Ο RAKOSI είχε βίαια αντικατασταθεί, συλληφθεί και απαχθεί γκανγκστερικά το 1956 απ’ τη χρουστσοφική συμμορία, κρατήθηκε 15 χρόνια εξόριστος κάπου στη Σοβ. Ένωση και το 1971 εξοντώθηκε στο Γκόρκι). 

2. Η επαναστατική εξέγερση των αετών του Γράμμου ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Η μαζική εξέγερση(πάνω από 95%), μαχητική αντίσταση και πάλη κατά της χρουστσοφικής κλίκας των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης το Σεπτέμβρη του ΄55, με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, υπήρξε χρονικά η ΠΡΩΤΗ στην ιστορία της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – και μάλιστα πριν ακόμα εμφανιστεί επίσημα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ – μα  και ΚΟΡΥΦΑΙΑ στιγμή των ηρωϊκών αγώνων του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55. Υπήρξε – αν παρθεί υπόψη η μεγάλη πρωτοφανής στην ιστορία ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ που, μετά το ΄56, ακολούθησε ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της επιβολής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα (καταστροφή του σοσιαλισμού με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, διάλυση και της ίδιας της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης επί Γκορμπατσόφ, διάλυση των κομμουνιστικών κομμάτων) – όχι μόνο η κορυφαία στιγμή της μακρόχρονης πάλης του ηρωικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ μα συνάμα και μια ΜΕΓΑΛΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ στιγμή της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ) κατά του νέου αντεπαναστατικού προδοτικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που εμφανίστηκε στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα μέσα της δεκαετίας του ΄50: αυτή ακριβώς η στιγμή ήταν που εγκαινίασε την  έ ν α ρ ξ η  της σφοδρότατης ιδεολογικο-πολιτικής πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε  δ ι ε θ ν έ ς  ε π ί π ε δ ο, πάλη που διαρκεί 60 χρόνια τώρα, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί και στο μέλλον ως την πλήρη συντριβή του.

3. Οι σκηνοθετημένες ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ σε βάρος των επαναστατών κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών απ’ τους αντεπαναστάτες χρουτσοφικούς ρεβιζιονιστές

Οι ΔΙΚΕΣ της Τασκένδης εκ μέρους των σοβιετικών προδοτών ρεβιζιονιστών, σε βάρος των ελλήνων επαναστατών κομμουνιστών Σταλινικών-Ζαχαριαδικών – που διεξάχθηκαν στα μέσα Φλεβάρη 1956 και κατά τη διάρκεια των εργασιών του αντεπαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ – ΔΕΝ είχαν ΙΧΝΟΣ προοδευτικού χαρακτήρα: ΔΕΝ ήταν ΟΥΤΕ επαναστατικές κομμουνιστικές ΟΥΤΕ Αντιφασιστικές ΔΙΚΕΣ για πράξεις αντιδραστικών αντεπαναστατών. ΑΝΤΙΘΕΤΑ: ήταν ΔΙΚΕΣ αντιδραστικές αντικομμουνιστικές και ΔΙΚΕΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ. Οι Δίκες, στις οποίες παρέλασαν στρατιές ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΩΝ (και γίνονταν ουσιαστικά «κεκλεισμένων των θυρών»), ΔΕΝ ήταν ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ μόνο από πλευράς ταξικού περιεχομένου αλλά και από πλευράς του τρόπου διεξαγωγής τους, παραβιάζοντας ωμά και καταπατώντας βάναυσα το τότε ακόμα σοσιαλιστικό σοβιετικό Σύνταγμα: «οι δίκες σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφιλοπολεμικής περιόδου  κατάργησαν και τα τελευταία προσχήματα στοιχειώδους νομικής συμπεριφοράς, και εγγυήσεις του Συντάγματος και της ποινικής δικονομίας υπέρ των κατηγορουμένων» (Δ. ΒΥΣΣΙΟΣ: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν. Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, Ιανουάριος 1991», περισσότερες λεπτομέρειες στο κείμενο του συντρόφου). Οι ΔΙΚΕΣ της Τασκένδης ήταν σκηνοθετημένες Δίκες ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ τρομοκρατίας σε βάρος των επαναστατών συντρόφων μας στο παλιό επαναστατικό ΚΚΕ και συντρόφων στην παρανομία και τις εξορίες στις τότε ρεβιζιονιστικές καπιταλιστικές χώρες (και μετέπειτα συντρόφων μας στην Ελλάδα στα χρόνια της λεγόμενης «μεταπολίτευσης»), Δίκες ΟΧΙ βέβαια για κάποιες ποινικές πράξεις που διέπραξαν αλλά για διαφορετικές ιδεολογικο-πολιτικές απόψεις δηλ. επειδή ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΑΝ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό: την επαναστατική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και εκείνη του ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο προλετάριο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Ήταν σκηνοθετημένες ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ με στόχο τη «νομιμοποίηση»(!) της βίαιης ωμής επέμβασης των σοβιετικών χρουστσοφικών στο ΚΚΕ αλλά και των άγριων φασιστικών διώξεων (συλλήψεων, φυλακίσεων, εξοριών, κλπ.) και τελικά τη «νομιμοποίηση»(!) της διάλυσης του επαναστατικού ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε ανοιχτά και επίσημα στην παρασυναγωγή της διαβόητης «6ης πλατιάς Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) με το διορισμό ηγεσίας στο αστικό σοσιαλδημοκρατικό έκτρωμα-φάντασμα που συγκρότησαν οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί , το λεγόμενο «Κ»ΚΕ (΄56) απ’ το οποίο προήλθαν αργότερα, όπως προαναφέρθηκε, τα σημερινά αστικά ρεφορμιστικά κόμματα «Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕεσ.-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ.         
Στις σκηνοθετημένες  δ ί κ ε ς - παρωδία σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών «δίκασαν»(!) και καταδίκασαν τους συλληφθέντες αετούς των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας, με νόμους για χούλιγκανς και αλήτες, μεταξύ των οποίων, τους ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΛΙΑΝΕΣΗ, στρατηγό του ΔΣΕ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΥΣΣΙΟ, αντισυνταγματάρχη, Πολιτικό Επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, κλπ. Μετά την καταδίκη τους εξόρισαν στη Σιβηρία και μάλιστα επίτηδες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης «που συνόρευε με στρατόπεδα συγκέντρωσης  γ ε ρ μ α ν ώ ν  ε γ κ λ η μ α τ ι ώ ν  π ο λ έ μ ο υ, που ήταν καταδικασμένοι με την ανώτατη προβλεπόμενη από τον τότε σοβιετικό ποινικό νόμο της ΕΣΣΔ ποινή σε 25 χρόνια φυλάκιση… οι γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε 10 ημέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα από τον Ερυθρό Σταυρό της Δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι αυτή η «δίαιτα», σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά…» (Δ. ΒΥΣΣΙΟΣ: στο ίδιο). Για τις σκηνοθετημένες Δίκες και καταδίκες απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς, ας δοθεί εδώ μόνο μια μαρτυρία που δείχνει πολύ καθαρά το σκηνοθετημένο χαρακτήρα αυτών των Δικών – και μάλιστα απ’ τον αντίπαλο σε μας, δεξιό οπορτουνιστικό χώρο – του   ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΥΓΟΥΡΑ (Παλαιολόγος), ο οποίος ήταν, κατά τη διάρκεια των γεγονότων, πρώτος γραμματέας της Κ.Ο. Τασκένδης (αργότερα πέρασε στους οπορτουνιστές): «Τις πρώτες μέρες αμέσως μετά τα γεγονότα, οι αστυνομικές αρχές επί τη βά­σει συκοφαντικών μηνύσεων που είχαν υποβάλλει ορισμένοι κακοποιηθέντες της παράταξης των αντί-ηγετικών, είχαν προβεί σε συλλήψεις. Μεταξύ των πρώτων συλληφθέντων από την παράταξη των υποστηρικτών της Κ.Ε. του ΚΚΕ ήταν οι: Γεώργιος Καλλιανέσης, μόνιμος αξιωματικός, διοικητής της 8ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, υποστράτηγος του ΔΣΕ, Δημήτριος Βύσσιος, επίτροπος της 103ης Τα­ξιαρχίας του ΔΣΕ, και ο Γεώργιος Μακρής, διοικητής τάγματος του ΔΣΕ, οι οποί­οι με σκηνοθετημένες κατηγορίες παραπέμφθηκαν σε δίκη, δικάστηκαν και κα­ταδικάστηκαν σε βαριές ποινές ως φυσικοί αυτουργοί για ξυλοδαρμούς, χωρίς να πορθούν υπόψη τα στοιχεία των κατηγορουμένων από τα οποία αποδεικνυόταν ότι δεν είχαν απολύτως καμιά σχέση με τις κατηγορίες. Πολύ χαρακτηριστι­κό από την άποψη αυτή ήταν το γεγονός, ότι ο Γ. Μακρής είχε μηνυθεί ως ο δρά­στης του κανιβαλισμού κατά του Π. Δημητρίου (του είχαν κόψει το αυτί με τα δόντια) το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου με τα γεγονότα της 7ης Πολιτείας, παρά το γεγονός ότι ο Μακρής εκείνο το βράδυ εργαζόταν δεύτερη βάρδια στο εργο­στάσιο και από την πολιτεία του (6η Πολιτεία) δεν έλειψε παρά όταν χρειάστη­κε να φύγει για τη δουλειά του στο εργοστάσιο, και συνεπώς δεν ήταν δυνατόν ο ίδιος να βρίσκεται ταυτόχρονα στην 6η Πολιτεία και στο εργοστάσιο καθώς και στην 7η Πολιτεία όπου γίνονταν τα επεισόδια για να κόψει αυτός το αυτί του μηνυτή του. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν πάρθηκε υπόψη, ούτε και η αυ­θόρμητη εμφάνιση στον εισαγγελέα του πραγματικού δράστη της κανιβαλικής πράξης, ο οποίος δήλωσε ότι δεν ήταν δυνατό να ησυχάσει όταν ήξερε ότι τις συ­νέπειες της δικής του πράξης πλήρωνε κάποιος άλλος που δεν έφταιγε και δί­καιο ήταν στη θέση του αθώου να καθίσει κατηγορούμενος αυτός, που ήταν ο πραγματικός φταίχτης. Έτσι, τόσο ο Γ. Μακρής όσο και ο Γ. Καλλιανέσης, κα­θώς και ο Δ. Βύσσιος, στις δίκες εκείνες σκοπιμότητας που είχαν οργανωθεί αμέσως μετά τα αιματηρά γεγονότα στην Τασκένδη, δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και πλήρωσαν με τρία χρόνια φυλακή ο καθένας για τις πράξεις που είχαν κατηγορηθεί χωρίς καμιά ενοχή, επειδή δεν ανήκαν στην παράταξη της ΚΟΤ του ΚΚΕ, την πάλη της οποίας κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Ζαχαριάδη ευνοούσε το ΚΚΣΕ υπό την ηγεσία του Νικήτα Σεργκέεβττς Χρουστσώφ» (Δημήτρης Ζυγούρας (Παλαιολόγος): «Ένα μεγάλο ταξίδι», σελ. 434-435, Εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 2012).
Το λόγο της σύλληψης και της σκηνοθετημένης δίκης του αλύγιστου επαναστάτη κομμουνιστή ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΚΡΗ (εξοντώθηκε απ’ τις φασιστικές χρουστσοφικές διώξεις), την οποία αναφέρει ο Δημήτρης Ζυγούρας (Παλαιολόγος) εξηγεί εν συντομία στο βιβλίο του ο σ. Ντίνος Ροζάκης: «Η επίθεση των αντιηγετικών ενάντια στους υπερασπιστές της ΚΕ του ΚΚΕ εκδηλώθηκε πρώτα στην 6η Πολιτεία, σίγουρα προτιμήθηκε αυτή, επειδή ένα μέλος της Κ.Ο. της Πολιτείας, ο Γιώργος Μακρής, ήταν από τους πρώτους που ξεσκέπασε την ύπαρξη της φράξιας ενάντια στην ΚΕ του ΚΚΕ. Πριν από τα αιματηρά επεισόδια της Κύροβα (10.9.55), συγκεκριμένα στις 18.8.55, εξόρμησαν ομαδικά στην 6η Πολιτεία, μπήκαν σε σπίτια ζαχαριαδικών, παραβιάζοντας το οικογενειακό άσυλο και σαν ταύροι σε υαλοπωλείο τα έκαναν γυαλιά-καρφιά. Το περίεργο και απαράδεκτο είναι ότι είχαν στο πλευρό τους τη σοβιετική Ασφάλεια, η οποία αντί να συλλάβει τους θύτες, συνέλαβε τα θύματα» (Ντίνος Ροζάκης: «ΣΑΡΑΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΑΫΓΕΤΟΣ – ΓΡΑΜΜΟΣ - ΤΑΣΚΕΝΔΗ 1936-1976», σελ. 221, Αθήνα 2008).

4. οι επαναστατικές ΔΙΚΕΣ της Μόσχας τη δεκαετία του 1930 – ΔΙΚΕΣ υπεράσπισης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού

Σ’ αντίθεση με τις ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ της Τασκένδης σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών απ’ τους χρουστσοφικούς προδότες ρεβιζιονιστές, οι Σταλινικές Δίκες της δεκαετίας του 1930 ήταν ΔΙΚΕΣ με διαφορετικό, διαμετρικά αντίθετο ταξικό περιεχόμενο: ήταν επαναστατικές Δίκες – ΟΧΙ βέβαια σε βάρος πολιτικο-ιδεολογικά διαφωνούντων που αυτοί υπήρξαν πάντα στη Σοβ.‘Ένωση (Μπουχάριν, Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, κλπ.), αλλά δολιοφθορέων, κατασκόπων και τρομοκρατικών δολοφονικών ομάδων – ΔΙΚΕΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ της ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑΣ του ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, παραμονές προετοιμασίας του β’ παγκοσμίου πολέμου ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, Δίκες που έκφραζαν την όξυνση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της Σοβ.Ένωσης, μα ταυτόχρονα και μιας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής χώρας με το διεθνή ιμπεριαλισμό σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο.
Σε σχέση με τις επαναστατικές Δίκες της Μόσχας είναι απαραίτητο μόνο να αναφερθούν σύντομα τα παρακάτω: πρώτο, ότι ΔΕΝ ήταν «δίκες απόψεων»(!), αλλά Δίκες και καταδίκες ποινικών πράξεων δολιοφθορέων, κατασκόπων και τρομοκρατικών δολοφονικών Ομάδων, δεύτερο, ΔΕΝ ήταν Δίκες που έγιναν «κεκλεισμένων των θυρών»(!), όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι αντιδραστικοί και οι πράκτορές τους (σοσιαλδημοκράτες, τροτσκιστές, χρουστσοφικοί, κλπ. και όποιοι άλλοι), αλλά έγιναν δημόσια-ανοιχτά με συμμετοχή ακροατηρίου, διαπρεπών νομικών (D.N.Pritt, Pierre Villar,  Joseph E.Davies, κλπ.) και πολλών δυτικών δημοσιογράφων, με τη συμμετοχή διπλωματών, μεταξύ των οποίων και του αμερικανού Πρέσβη (νομικός) στη Μόσχα Joseph E.Davies, τρίτο, ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ πλήρως η ΕΝΟΧΗ των κατηγορουμένων (επιβεβαιώνεται απ’ τα «Πρακτικά»), τέταρτο, οι κατηγορούμενοι παραδέχτηκαν-ομολόγησαν τη συμμετοχή στις αναφερόμενες στο κατηγορητήριο εγκληματικές ΠΡΑΞΕΙΣ όχι από «πιέσεις»-«βασανιστήρια», αλλά εξαιτίας των ΥΠΑΡΚΤΩΝ στοιχείων (τα περί «πιέσεων»-«βασανιστηρίων» των διαφόρων αντιδραστικών δεν αποτελούν μόνο συκοφαντικές επινοήσεις αλλά είναι και αφελέστατα «επιχειρήματα»  (βλέπε, μεταξύ πολλών άλλων, και: Joseph E.Davies: «Als USA-Botschafter in Moskau, authentische und vertrauliche Berichte ueber die Sowjet-Union bis Oktober 1941», σελ. 18 και 28-29, 211-212, κλπ., Steinberg Verlag Zuerich 1943, τίτλος του αμερικάνικου πρωτότυπου: “MISSION TO MOSCOW”).     
Κατά των επαναστατικών ΔΙΚΩΝ λυσσομανούσαν τότε – μα και ΣΗΜΕΡΑ – οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι Ναζι-φασίστες όλων των χωρών και μαζί τους οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές, παλιοί και νέοι σοσιαλδημοκράτες χρουστσοφικοί και διάφοροι άλλοι, με πρώτους τους ρώσους τροτσκιστές προδότες της πατρίδας τους με επικεφαλής τον Τρότσκι που βρίσκονταν άμεσα στην υπηρεσία των υπεραντιδραστικών δυνάμεων της εποχής ως κατάσκοποι και συνεργάτες του Ναζι-φασιστικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ, αλλά και έμμεσα εξ αιτίας του δήθεν «ιμπεριαλιστικού»(!) (κατά τη γνώμη τους) χαρακτήρα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ΚΑΙ από την πλευρά(!) της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής  Σοβ.’Ενωσης και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος δηλ. οι τότε-σημερινοί ΚΕΦΑΛΗΔΟ-ΜΑΪΛΗΔΕΣ και οι διάφορες τροτσκιστικές και τροτσκιστο-χρουστσοφικές Ομάδες.
Σήμερα δεν είναι μόνο οι ανοιχτοί Ναζι-φασίστες και εκπρόσωποι του διεθνούς ιμπεριαλισμού που κατασυκοφαντούν- λασπολογούν την πάλη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ κατά του Ναζι-φασισμού, αλλά και άλλοι ψεφτο-«αντιφασίστες» (οι «βαμμένοι» αντισταλινικοί, παλιοί και νέοι τροτσκιστές χρουστσοφικοί κλπ.), μα και διάφοροι αντιδραστικοί «ιστορικοί», απ τους οποίους ας αναφερθεί μόνο ένας αντιδραστικός αστός ιταλός, μεταφρασμένος πρόσφατα στα ελληνικά, ο Enzo Traverso (έχει «μαθητεύσει» στο Παρίσι και κοντά στον τροτσκιστή Michael Loewy), ο οποίος μας «πληροφορεί» για τους ΔΗΘΕΝ «μαζικούς βιασμούς Γερμανίδων απ’ τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού» (Enzo Traverso: «ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ, Περί του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου 1914-1945», σελ. 34, εκδ. του «Εικοστού Πρώτου», Αθήνα 2013), λασπολογεί σε βάρος των επαναστατικών «δικών της Μόσχας», (σελ. 322),μιλάει για τα δήθεν «εγκλήματα του Στάλιν» (σελ. 345), και ξεσπάει σε «σπαρακτικούς θρήνους και οδυρμούς» που εκείνη την περίοδο «σπάνιζαν, στην Ευρώπη, οι αντιφασίστες που ήταν πρόθυμοι να καταγγείλουν τα εγκλήματα του Στάλιν, να σκεφτούν ότι η απαραίτητη συμμαχία με τους κομμουνιστές στον αγώνα ενάντια στον φασισμό δεν δικαιολογούσε τη σιωπή για τη σταλινική δικτατορία, να κατανοήσουν ότι ο ίδιος ο αντιφασιστικός αγώνας κινδύνευε να χάσει το κύρος του αν εκείνοι αποδέχονταν το σοβιετικό δεσποτισμό, τις δίκες, τις συνοπτικές εκτελέσεις, τις εκτοπίσεις, τα στρατόπεδα – για να μην αναφέρουμε την υποχρεωτική κολεκτιβοποίηση, την οποία αγνοούσε την εποχή εκείνη ακόμα και η πιο λυσσαλέα αντικομμουνιστικη φιλολογία» (σελ. 348), μιλάει για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα πολέμου των σοβιετικών, όπως η σφαγή των πολωνών αξιωματικών στο Κάτιν, αποδόθηκαν στους γερμανούς» (σελ. 187), τα οποία αποδίδει στο ΣΤΑΛΙΝ, υιοθετώντας έτσι την χονδροειδέστατη και ΨΕΥΔΗ Ναζι-φασιστική εκδοχή-προπαγάνδα του Joseph Goebels, όπως ένα ντόπιο φερέφωνο του Ναζι-φασισμού, κάποιος ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ («ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ», τ. 19/ΙΑΝ-ΜΑΡΤ. 2016, σελ. 227: «το σταλινικό έγκλημα του Κατύν»), που δεν είχε διστάσει παλιότερα να «ξεφουρνίσει» τη σχιζοφρενική μα πρώτα απ’ όλα φιλο-Χιτλερική ΠΑΛΑΒΡΑ ότι «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα»(!!!) («Μ.Σ.», τ.6/ΙΟΥΛ.-ΣΕΠΤ. 2012, σελ.126), κι’ αυτός ο σχιζοφρενικός ισχυρισμός εκστομίζεται την ώρα που δολοφονούνταν μαζικά οι λαοί της Σοβ. Ένωσης στην πρωτεύουσα της πατρίδας τους απ’ τα χιτλερικά εγκληματικά κτήνη του γερμανικού Ναζι-φασισμού.                     
Σ’ αντίθεση με τους πολυποίκιλους πράκτορες και συμμάχους του Ναζι-φασισμού, το διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα μα και πολλές εκατοντάδες αντιφασίστες και  κομμουνιστές διανοούμενοι υπεράσπισαν – και πολύ ορθά – τις επαναστατικές Δίκες της Μόσχας. Μεταξύ των πολλών εκατοντάδων κομμουνιστών και αντιφασιστών διανοούμενων υπερασπιστών των ΔΙΚΩΝ της Μόσχας υπήρξαν: ο μεγάλος κομμουνιστής ποιητής BERTOLD BRECHT και ο γνωστός διεθνώς αντιφασίστας φιλόσοφος ERNST BLOCH. Για το BRECHT ένας τροτσκιστής ηθοποιός-σκηνοθέτης, ονόματι Σ.Στρούμπος, γράφει ότι «υποστήριζε πάντα τη σταλινική ΕΣΣΔ, δεν πήρε ποτέ δημόσια θέση ενάντια στις δίκες της Μόσχας και δεν υποστήριξε ηθοποιούς και συνεργάτες του που είτε φυλακίζονταν είτε εκτελούνταν ως τροτσκιστές» («ΜΣ», τ. 15/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ 123), ΧΩΡΙΣ, προφανώς,  να ξέρει (αλλιώς θα το ανάφερε) ότι ο μεγάλος γερμανός ποιητής τοποθετήθηκε δημόσια-γραπτά υπέρ των Δικών της Μόσχας – φαίνεται πως «γνωρίζει τόσο καλά» τη βιβλιογραφία (και τα γραπτά του BRECHT) όσο και ο αγράμματος αρχιλασπολόγος Χ.Κεφαλής, εκδότης της κιτρινοφυλλάδας «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – και κατά των υπονομευτικών και σαμποταριστικών ενεργειών των Τρότσκι-τροτσκιστών σ’ ένα ενδιαφέρον «Κείμενό» του με τίτλο «Για τις Δίκες» (1936-37) και μάλιστα ευθύς εξαρχής με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο, που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά, στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα γράφει: «όσο για τις δίκες: θάταν ολότελα λαθεμένο να πάρει κανείς θέση ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση, που τις διεξάγει. Γιατί, αυτόματα και σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα, μια τέτοια στάση υποχρεωτικά θα μετατρεπόταν σε αντίθεση ενάντια στο ρώσικο προλεταριάτο, που σήμερα ο παγκόσμιος φασισμός απειλεί με πόλεμο, αντίθεση προς το σοσιαλισμό, που αυτό το προλεταριάτο οικοδομεί. Οι Δίκες, σύμφωνα και με τη γνώμη φανατικών αντιπάλων της ΕΣΣΔ και της σοβιετικής κυβέρνησης, απόδειξαν σαφέστατα την ύπαρξη ενεργών συνομωσιών ενάντια στο καθεστώς, απόδειξαν ότι οι φωλιές αυτές συνωμοτών είχαν  προχωρήσει τόσο σε σαμποταριστικές ενέργειες στο εσωτερικό, όσο και σε διαπραγματεύσεις με φασίστες διπλωμάτες, γύρω από τη στάση των κυβερνήσεών τους απέναντι σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή στην ΕΣΣΔ». (Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό», σελ. 71 και σελ. 75, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1977).
Ο αντιφασίστας γερμανός φιλόσοφος ERNST BLOCH αναφερόμενος στις Δίκες υπογραμμίζει σωστά, ότι πρέπει να γίνει αντιδιαστολή του επαναστατικού Δικαστηρίου από ένα δυτικοευρωπαϊκό ταξικό Δικαστήριο, επειδή έχουν εντελώς διαφορετικό ταξικό περιεχόμενο, διαπιστώνει το «μίσος των τροτσκιστών ενάντια στο Στάλιν», που, μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας απ’ το Χίτλερ, μετατρέπεται σε σύμμαχο του φασισμού και ότι η ενωμένη πλέον «ενέργεια του ναζιστικού τέρατος, του ιαπωνικού αρπακτικού κράτους και του τροτσκιστικού μίσους», συγχωνευμένα σε ενιαία δύναμη δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθούν, για να τονίσει ότι το «τελικό αποτέλεσμα της τροτσκιστικής δράσης δεν θα ήταν φυσικά η παγκόσμια επανάσταση… αλλά η εισαγωγή του καπιταλισμού στη Ρωσία» και «έτσι με σαφήνεια μπορεί να ειπωθεί: το αποτέλεσμα θα είναι να βρεθεί ο γερμανικός φασισμός στη Μόσχα. Η Ρωσία τότε θα γίνονταν, εκείνο που είχε ονειρευτεί ο Rathenau: γιγάντια ανατολική αποικία, γερμανική Ινδία». Αλλού γράφει ότι θα ήταν «αφέλεια χωρίς προηγούμενο να αμφιβάλλει κανείς για τα σχέδια του Τρότσκι» και διερωτάται πως «θα ήταν όντως ακατανόητο αν η Γκεστάπο και ο τροτσκισμός δεν θα συναντιόντουσαν στο έδαφος του κοινού μίσους» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και το ΣΤΑΛΙΝ (Ernst Bloch: “Kritik einer Prozesskritik”, στο: «Vom Hasard zur Katastrophe, Politische Aufsaetze aus den Jahren 1934-1939», σελ. 177-179, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1972), ενώ  στο άρθρο του «Το Ιωβηλαίο των αποστατών» (1937) ο BLOCH σημειώνει, προσδιορίζοντας με σαφή τρόπο την αντιπαράθεση και το ιστορικό δίλημμα της εποχής: ΦΑΣΙΣΜΟΣ ή ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΧΙΤΛΕΡ ή ΣΤΑΛΙΝ, δίνοντας έτσι ταυτόχρονα και την εναλλακτική πρόταση δράσης της πιο κρίσιμης στιγμής εκείνης της ιστορικής περιόδου: «χ ω ρ ί ς  τ η  Ρ ω σ ί α,  κ α ν έ ν α ς  Α ν τ ι φ α σ ι σ τ ι κ ό ς  Α γ ώ ν α ς  κ α ι  κ α μ ι ά  Ν ί κ η» (E. Bloch: “Jubilαεum der Renegaten”, στο: “Politische Messungen, Pestzeit, Vormαεrz”,  σελ. 233, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1970).

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Τάσος Λειβαδίτης: ΣΤΑΛΙΝ

ΣΤΑΛΙΝ

αφιερώνεται στο μεγάλο σοβιετικό λαό

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Τα ερτζιανά χυμάνε πάνω στις πλατείες
Σπάζοντας με τις γροθιές τους τα τζάμια
Τρέχουν μες στο σκοτάδι οι στύλοι του τηλέγραφου
Τρέχουν οι ράγες
Τα τραίνα αγκομαχάνε κουβαλώντας τη πελώρια είδηση.

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Οι ατσαλένιοι δέκτες του ασυρμάτου τραντάζονται
σα να δεχτήκανε κεραυνό
οι χειριστές δίνουν συνέχεια
αλαλιασμένοι
σαν ν' αναγγέλουν το τέλος του κόσμου
βουίζουν τα καλώδια
οι εφημεριδοπώλες φωνάζουν
βήματα οργώνουνε την άσφαλτο.

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Σαν μια πελώρια τανάλια αυτή η κραυγή
μας αποσπάει απ'  τις μικρότητες.
Οι άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους
στριμώχνονται μπρος στα περίπτερα
αγγίζει ο ένας τον άλλον για να βεβαιωθούν πως είναι αλήθεια
σκύβουν πάνω απ' τις εφημερίδες
σαν να κυτάζουν πάνω από ένα γιγάντιο τάφο.

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Ο χρόνος σταμάτησε.
Τώρα και αιώνες να ζήσεις δε θ' ακούσεις τίποτ' άλλο.

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Θάλεγες πως οι πρωτεύουσες του κόσμου
είναι μαγεμένες πλάι στη Μόσχα σήμερα.
Τα σπίτια συνθλίβονται κάτω απ' το βάρος της νύχτας
Ουρλιάζουν τα σήματα του Μορς πάνω απ' τις στέγες.

Μιλάει η Μόσχα.
Η είδηση επιτίθεται απ' όλες τις γωνιές
περικυκλώνει τις πόλεις
συνεχείς ομοβροντίες από παραρτήματα
τα φώτα τραυματισμένα χύνουν το αίμα τους στους δρόμους

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Και σαν μια ξιφολόγχη η είδηση
καρφώνεται βαθειά στην καρδιά του κόσμου.

Μιλάει η Μόσχα.
Χτες βράδι, 9 και 50, ώρα Μόσχας
Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν
Πέθανε.

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Χτες βράδι...

Μιλάει η Μόσχα.
Μιλάει η Μόσχα.
Κι οι άνθρωποι νοιώσανε ξαφνικά μεγάλοι
μπροστά σ' αυτή την απέραντη κι επίσημη ώρα.
9 και 50 βράδι
ώρα Μόσχας.

(...)

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

ή τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα του Μ.ΜΑΪΛΗ – του πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥ ΛΑΚΕ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα

1. 19Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ «Κ»ΚΕ: συγχώνευση Χρουστσοφισμού-Τροτσκισμού και ακόμα ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία στα πλαίσια της ρεφορμιστικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας

Το τελευταίο 19ο Συνέδριο του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ επικύρωσε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, και επίσημα τη συγχώνευση του προδοτικού ΧΡΟΥΤΣΟΦΙΣΜΟΥ – συνέχεια της παλιάς παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας – με το αντεπαναστατικό ρεύμα του ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΥ, μια πορεία-στροφή που κυοφορούνταν μια ολόκληρη σχεδόν 15ετία στις γραμμές του «Κ»ΚΕ, που η βασική, ΚΥΡΙΑ και σημαντικότερη αλλά και άκρως ΕΠΙΚΑΙΡΗ πλευρά αυτής της ΔΕΞΙΟΤΕΡΗΣ πορείας, όσον αφορά το ζήτημα της ΣΧΕΣΗΣ Ελλάδας-ιμπεριαλιστικών χωρών, είναι το πέρασμα της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας στις θέσεις των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων (μοναρχοφασιστικής ΝΔ-μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ) περί «ισότιμης συμμετοχής» στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, δίπλα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Γερμανία-Γαλλία, κλπ – με πρόσχημα την ολωσδιόλου ατεκμηρίωτη και αναπόδεικτη αλλά και παμπάλαια τροτσκιστική ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!), «θέση» που χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής ανάλυσης και «τεκμηριώνεται» (!) ΜΟΝΟ απ’ το γνωστό τροτσκιστικό «ερμηνευτικό» σχήμα δηλ. η αντικειμενική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας καθορίζεται (!) απ’ το τροτσκιστικό «ερμηνευτικό» σχήμα (= ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ με «κέρατα» και Μαϊλειος «μαρξισμός» με «Ουκρανικά χρουστσοφικά τσαρούχια» αλλά και πλήρης εγκατάλειψη της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού).

Η νέα αλλά παμπάλαια τροτσκιστική θέση διατυπώνεται ως εξής στο ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό «Πρόγραμμα» του 19ο Συνεδρίου που ούτε στο ελάχιστο θίγει τα θεμέλια του ελληνικού καπιταλισμού: «ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξής του»1. Και τώρα ως «ιμπεριαλιστική» (!) πλέον χώρα η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε σχέση ΔΗΘΕΝ «αλληλεξάρτησης»(!) – αντί της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και ΥΠΟΤΑΓΗΣ – με τις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Επιπλέον σημειώνεται και πέρασμα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στην Καραμανλική θέση περί «κατάκτησης» και «κατοχύρωσης της εθνικής μας ανεξαρτησίας»(!) στα πλαίσια της ΕΟΚ (Καραμανλής: 22/12/1978) και «Κ»ΚΕ-Παπαρήγα 2005: «ο όρος σήμερα “εθνική ανεξαρτησία” δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» (Ομιλία της Α. Παπαρήγα στην ΚΟΑ του ΚΚΕ , “Ρ” 1/2/2005, σελ.15), εναρμονίζοντας έτσι πλήρως την πολιτική γραμμή και στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σ’ αυτά τα καίριας και ζωτικής σημασίας ζητήματα, με τις θέσεις των ντόπιων μεγαλοαστικών κομμάτων, εκφραστών και υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου – εγκαταλείποντας έτσι πλήρως αυτό το σημαντικότατο και ΚΕΝΤΡΙΚΟ πεδίο δράσης στην εξαιρετικά επικίνδυνη δημαγωγία των Ναζι-φασιστικών Χιτλερικών αποβρασμάτων της «Χρυσής Αυγής». Επιπλέον, με την ευκαιρία, ας αναφερθεί ότι ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ την αναγκαιότητα ύπαρξης Αντιφασιστικού ΜΕΤΩΠΟΥ ούτε διεξάγουν πάλη κατά της φασιστικοποίησης και του φασισμού, επειδή «ο αντικαπιταλιστικός αγώνας» χτυπά ΤΑΧΑ αυτόματα και από μόνος του το φασισμό: «ο αντικαπιταλιστικός αγώνας χτυπά το φασισμό» («Ρ» 13/10/2013, σελ. 14).

Ακριβώς αυτή η λυσσαλέα ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΡΑΤΩΤΙΚΗ, ΝΑΤΟ-βάσεις, κλπ.) εκ μέρους του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μετατρέπει τους σημερινούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες σε προκλητικότατους – ίδιου επιπέδου μ’ εκείνους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ. – ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της σημερινής υπαρκτής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας αλλά και σε θλιβερούς απολογητές της ΣΤΗΡΙΞΗΣ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας.

Η συγχώνευση ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΥ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΥ είναι μια εξέλιξη που δεν εξέπληξε καθόλου τους επαναστάτες κομμουνιστές δηλ. λενινιστές-σταλινιστές, αφού και τα δυο αντεπαναστατικά ρεύματα δεν είναι μεταξύ τους αντίθετα, αλλά συγγενικά, παρά τις όποιες επουσιώδεις διαφορές, αποτελούν συμπληρωματικά ρεύματα. Είναι γνωστό ότι ο τροτσκισμός ήταν απ’ την αρχή της ύπαρξής του ένα μενσεβίκικο σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα – ο αντεπαναστάτης ΤΡΟΤΣΚΙ που ήταν μια ζωή μενσεβίκος, έφτασε, στα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 1930, στο σημείο να ΠΡΟΔΩΣΕΙ (συμφωνίες Τρότσκι με τους Χιτλερικούς, κλπ.) ακόμα και την πατρίδα του Σοβιετική Ένωση συνεργαζόμενος με τις μυστικές υπηρεσίες της Χιτλερικής Γερμανίας – ενώ τροτσκιστική-σοσιαλδημοκρατική ήταν και η προδοτική κλίκα του Βελιγραδίου, μ’ επικεφαλής τον πράχτορα και πιστό μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού ΤΙΤΟ αλλά και η προδοτική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ. που ακολούθησε πιστά το δάσκαλό της αρχιπράχτορα ΤΙΤΟ, χαρακτηρίζοντας, μετά τη βίαιη πραξικοπηματική επικράτησή της το 1953, τη Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική χώρα»(!) στο αντεπαναστατικό 20ο σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956, σελ.6: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία)2, βαδίζοντας έτσι τον αντεπαναστατικό δρόμο του ΤΙΤΟ και της παλιάς προδοτικής παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας.

Τα αντιμαρξιστικά ρεύματα: ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΣ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ έχουν στα ΚΥΡΙΑ ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: Προλεταριακής Επανάστασης – Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ΚΟΙΝΕΣ θέσεις-σημεία: 1. τον ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ-ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, 2. τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» (=αντιμαρξιστική θέση της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας) και τη διατήρηση της αστικής κρατικής μηχανής, αφού και τα ΔΥΟ επικρότησαν, υιοθέτησαν και προπαγάνδισαν το αντεπαναστατικό 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), 3. μια αντιμαρξιστική αντίληψη του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, αφού πρόβαλλαν και προπαγάνδισαν ΟΧΙ μόνο την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του ΤΙΤΟ, που ως δια μαγείας εν μια νυκτί, το 1956, μετατράπηκε από καπιταλιστική σε «σοσιαλιστική»(!) χώρα και παρέμεινε τάχα «σοσιαλιστική» ως τη διάλυσή της, αλλά και τον ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ της μετά το 1953 ΧΡΟΥΣΤΣΟ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΟ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦΙΚΗΣ περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης ως «σοσιαλισμό», που «ανατράπηκε» ΔΗΘΕΝ το 1989-1991 – εκτίμηση-θέση που συγκροτεί μια αστική αντίληψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό-ιδεολογικό-οικονομικό).

Ας σημειωθεί επιπλέον για καλύτερη πληροφόρηση των νεότερων κομμουνιστών: πρώτο, ότι η ΚΔ ορθά εκτιμούσε πως κεντρικός στόχος του ΤΡΟΤΣΚΙ και του Τροτσκισμού ήταν η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και το κατηγορητήριο κατά του «Τροτσκιστικού Κέντρου» επεσήμανε-διαπίστωνε το 1937, πως το τροτσκιστικό «Παράλληλο Κέντρο έθετε ως βασικό καθήκον τη βίαιη ανατροπή της σοβιετικής κυβέρνησης με σκοπό την αλλαγή του υπάρχοντος στη Σοβιετική Ένωση κοινωνικού και κρατικού καθεστώτος. Ο L.D. Trotski και η εντολή του προς το Παράλληλο Κέντρο ήταν η επιδίωξη της κατάληψης της εξουσίας με τη βοήθεια ξένων κρατών με σκοπό την παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων στην ΕΣΣΔ»3, δεύτερο, το σοσιαλδημοκρατικό 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (=ήταν Συνέδριο προδοσίας της Προλεταριακής Επανάστασης, καταστροφής του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού), ακολουθώντας τον καπιταλιστικό δρόμο του ΤΙΤΟ ήρθε αργότερα να παλινορθώσει τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση, κι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που οι τροτσκιστές το υπεράσπισαν ανοιχτά, μαζί με τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ (και όλα τα χρουστσοφικά κόμματα, φυσικά και το «Κ»ΚΕ-‘56), που και οι δυο «έτρεχαν» στην καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του ΤΙΤΟ να βοηθήσουν την οικοδόμηση του «σοσιαλισμού δηλ. τον καπιταλισμό της Τιτικής Γιουγκοσλαβίας, οι μεν τροτσκιστές με μπριγάδες εργασίας (Ernst Mandel, κλπ.), οι δε ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ με τεχνικούς και οικονομική βοήθεια απ’ τους φόρους των σοβιετικών λαών.

Έτσι, μετά την παραπάνω στροφή, ήταν εντελώς φυσιολογικό και αναμενόμενο ότι μετά το 19 Συνέδριο του «Κ»ΚΕ θα εντείνονταν και θα γίνονταν σφοδρότερες οι αντεπαναστατικές επιθέσεις απ τα ΔΕΞΙΑ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ενάντια στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα την επαναστατική μαρξιστική γραμμή της Γ’ ΚΔ-ΣΤΑΛΙΝ και στο ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ με πρωτοστατούντες τα χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά ρετάλια ΜΠΕΛΛΟΥ-ΜΑΪΛΗ, στις αντισταλινικές-αντικομμουνιστικές επιθέσεις της οποίας έγινε αναφορά σε παλιότερο σημείωμα («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 394, σελ.4, 1-31 Γενάρη 2014) και τώρα έρχεται η σειρά του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ (δυστυχώς, λόγω έλλειψης χώρου, δεν είναι δυνατή η αναφορά σ’ όλα τα ζητήματα των ρεφορμιστικών αρθριδίων του Μ.ΜΑΪΛΗ και σ’ ορισμένα απ’ αυτά θα γίνει απλά σύντομη αντιπαράθεση μεταξύ των επαναστατικών και των ρεφορμιστικών αντιμαρξιστικών θέσεων των Χρουστσοφικών-Τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ).

2. Μ.ΜΑΪΛΗΣ – ο πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΣ ΛΑΚΕΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες του κεφαλαίου στις γραμμές της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Την αντισταλινική-αντικομμουνιστική σκυτάλη της ΔΕΞΙΑΣ επίθεσης πήρε ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, απ’ την κρυφοτροτσκίστρια σοσιαλδημοκράτισσα Ε.ΜΠΕΛΛΟΥ, η οποία με την πρόσφατη επίθεσή της στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και το ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ φαίνεται να συναγωνίζεται επάξια το σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή Μ.ΜΑΪΛΗ, ένα στέλεχος, όπως ήδη έχει σημειωθεί σε προηγούμενο σημείωμα για την Ε.ΜΠΕΛΛΟΥ, «πολύ περιορισμένων πολιτικών ικανοτήτων και με εξαιρετικά χαμηλό θεωρητικό επίπεδο («Κανέλλειου» επιπέδου), αφού τα χρουστσοφικά-σοσιαλδημοκρατικά-τροτσκιστικά πολιτικά του φληναφήματα – πέρα απ’ τις αποσπασματικές γνώσεις ακόμα και σ’ αυτά τα πολιτικά-ιστορικά ζητήματα (δεν ενδιαφέρουν εδώ οι διαστρεβλώσεις) – προδίδουν χονδροειδή άγνοια και κραυγαλέα αγραμματοσύνη σε οικονομικά και φιλοσοφικά ζητήματα, ένα πολιτικό στέλεχος, που έχει όμως ξεπεράσει και αφήσει κατά πολύ πίσω ακόμα και τους παλιούς του καθοδηγητές της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη-Τσολάκη, κλπ., επειδή αυτοί ενδιαφέρθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν ΜΟΝΟ για τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη» (ανύπαρκτη βέβαια), ενώ ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ ενδιαφέρεται-διαμαρτύρεται για ΟΛΟΚΛΗΡΗ την αστική τάξη, μετεξελισσόμενος έτσι στον πιο ξετσίπωτο λακέ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα»4

Η πρώτη ανοιχτή σφοδρή επίθεση σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη και νεόκοπου τροτσκιστή Μ.ΜΑΪΛΗ χρονολογείται απ’ τις αρχές Γενάρη του 2012 με ένα άρθρο του στο «Ριζοσπάστη» που βγήκε απροκάλυπτα και προκλητικά να αρνηθεί τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ και τον ξενόδουλο-εθελόδουλο χαρακτήρα της αστικής τάξης, παίρνοντας την υπό την υπεράσπισή του – ως εκπρόσωπος και ηχηρό φερέφωνό της – και οργισμένα διαμαρτυρόμενος έκφρασε τη σφοδρότατη αντίθεσή του, επειδή αυτή «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) απ’ το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, επιτιθέμενος σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ χαρακτηρίζοντας την ανάλυσή τους «λαθεμένη» («η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη»), όταν ακόμα η τροτσκιστική θέση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!) δεν είχε ακόμα επισημοποιηθεί σε συνέδριο (αυτό έγινε στο 19ο Συνέδριο) και ΔΕΝ είχε εγκαταλειφθεί ανοιχτά η μαρξιστική θέση της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προχωρώντας ταυτόχρονα και σε ανοιχτή επίθεση ενάντια στο επαναστατικό μαρξιστικό «Πρόγραμμα και Καταστατικό» της Γ’ ΚΔ , γράφοντας: «βεβαίως, η παραπάνω ανάλυση δεν ήταν μόνο ή κυρίως πρόβλημα του Ζαχαριάδη. Ήταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) και συνεχίζοντας την επίθεσή του σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ γράφει: «η εξάρτηση αποδόθηκε στη λεγόμενη προδοσία του έθνους από την αστική τάξη», «η καπιταλιστική καθυστέρηση της Ελλάδας… αποδόθηκε στην εξάρτηση», κ.λπ. κλπ..

Έτσι, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, σε σχέση με τους δασκάλους και καθοδηγητές του, είναι αυτός ΠΡΩΤΟΣ που: πρώτο, «ξεπλένει» στο σύνολό της την ξενόδουλη-εθελόδουλη αστική τάξη απ’ τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ της, ενώ αυτοί είχαν ΜΟΝΟ ένα τμήμα της «ξεπλύνει» δηλ. τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη» (ανύπαρκτη βέβαια), δεύτερο, «ξεπλένει» όλες τις ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ προδοσίες της, και τρίτο, ΕΠΙΠΛΕΟΝ «ξεπλένει» και ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ ολόκληρη την αντιδραστική αστική τάξη απ’ τις σχεδόν 2 αιώνες ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ της, κάτι που ΔΕΝ είχαν πράξει οι καθοδηγητές του Κολιγιάννης-Παρτσαλίδης-Φλωράκης-Τσολάκης, κλπ.

Επομένως, ΑΚΡΙΒΩΣ για ΟΛΑ αυτά, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ δεν είναι ΜΟΝΟ ο πιο ξετσίπωτος λακές ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα, αλλά και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες του κεφαλαίου στις γραμμές της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Δεν μπορεί βέβαια ο Μ. ΜΑΪΛΗΣ να χαρακτηριστεί αποστάτης – αυτό θα ήταν λαθεμένο αλλά και προφανώς, «άδικο» – αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ κομμουνιστής και μαρξιστής, γιατί λόγω ηλικίας, ήταν απ’ την αρχή οπαδός και στη συνέχεια μέλος ενός αστικού σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματος, όπως το «Κ»ΚΕ (1956), που δεν ήταν παρά το αστικό έκτρωμα της βίαιης επέμβασης των προδοτών σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της αποστάτριας κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΣΟΥΣΛΟΦ , κλπ., και το οποίο αντικατέστησε, μετά τη βίαιη διάλυσή του, το επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό ΚΚΕ 1918-55 που αντιτάχθηκε και ΑΠΕΡΙΨΕ το προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού μ’ επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ο οποίος τελικά, μετά 17 χρόνια εξορίας, δολοφονήθηκε, τον Αύγουστο 1973, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ τη σοσιαλφασιστική προδοτική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ.

Η νέα προδοτική θέση, «ξεπλύματος» της αστικής τάξης από τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ 2 αιώνων και τις τωρινές του ξετσίπωτου λακέ του κεφαλαίου Μ. ΜΑΪΛΗ αλλά και ολόκληρης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ βρίσκεται ΣΗΜΕΡΑ στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης και είναι διαμετρικά ΑΝΤΙΘΕΤΗ με τη μαρξιστική θέση του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ σύμφωνα με την οποία: «η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο πολιτικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του λαού και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα κι ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους» (Ν. Ζαχαριάδης: «Ιστορικά διλήμματα» σελ. 208, Αθήνα 2011 και ΚΟΜΕΠ, τχ. 42, Σεπτέμβρης 1945, σελ.30-35), ενώ αργότερα, το 1952, «η 3η ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ» στην «Απόφασή» της, αξιολογώντας και το έργο του Στάλιν: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» και το Λόγο του στο 19ο Συνέδριο, μεταξύ άλλων, τονίζει: «και στην Ελλάδα η αστική τάξη, η πλουτοκρατία πέταξε στο βούρκο τη σημαία της εθνικής τιμής και ανεξαρτησίας, τη σημαία των δημοκρατικών ελευθεριών… η μεγαλοαστική τάξη όλο και πιο ανοιχτά, ξεκόβει οριστικά απ’ τα συμφέροντα του έθνους… μετατρέπεται σε αντεθνικό, ξενοκίνητο κοσμοπολίτικο εξάρτημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πατριωτισμός και έθνος απ’ τη μια και πλουτοκρατία και εθνοπροδοσία απ’ την άλλη, είναι δυο αντίπαλες, ανειρήνευτες εθνικές παρατάξεις… ο Στάλιν μας παρέδωσε τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία, τις δημοκρατικές ελευθερίες, για την ειρήνη. Κάτω απ’ τη σημαία αυτή μπορούμε και πρέπει να ενώσουμε όλο το λαό, που μισάει την αμερικανοκρατία και τους προσκυνημένους εθνοπροδότες». («Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα», τόμος 7ος 1949-1955, σελ. 327-328, Αθήνα 1995).

3. Τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσο-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα

του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ

Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

A. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της Γ΄ ΚΔ – ΣΤΑΛΙΝ. Η νέα, όχι όμως και πρώτη, σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση του «βαμμένου» τροτσκιστή αντισταλινικου-αντιζαχαριαδικού χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ κατευθύνεται και πάλι ενάντια στη επαναστατική μαρξιστική στρατηγική της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλ. εναντίον της επαναστατικής γραμμής ΟΛΩΝ των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μαζί και του ΚΚΕ 1918-55) και ενάντια στο μεγάλο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – αρχιτέκτονα της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών και μεγαλοφυή καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου. Γνωρίζοντας όμως το μεγάλο κύρος της Γ΄ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στο προλεταριάτο και τους λαούς, ο θρασύδειλος αυτός λακές του κεφαλαίου και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες της αστικής τάξης δεν τολμά, αποφεύγοντας κουτοπόνηρα, να τους κατονομάσει για να μη δημιουργήσει αντιδράσεις στο χώρο των μελών και οπαδών του «Κ»ΚΕ.

Γράφει σχετικά, διαστρεβλώνοντας προκλητικά και κατασυκοφαντώντας την επαναστατική γραμμή του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ: «στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν μπόρεσε να διαμορφώσει επαναστατική στρατηγική για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Ενώ αρχικά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σωστά χαρακτηρίστηκε ως ιμπεριαλιστικός, στη συνέχεια εκτιμήθηκε ως αντιφασιστικός-πατριωτικός. Επιλέχθηκε η στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπωνστρατηγική συναρτημένη με ένα κολοσσιαίας σημασίας γεγονός: την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αυτή η στρατηγική δεν επιβεβαιώθηκε» («Ρ» 26/1/2014, σελ.17). Όλα αυτά τα πελώρια και χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ είναι τα πασίγνωστα αντεπαναστατικά συκοφαντικά τροτσκιστικά ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ.

Σε ελάχιστες γραμμές παρελαύνουν τεράστια, γιγαντιαίων διαστάσεων, χονδροειδή ΨΕΥΔΗ, αληθινά φαρμακερές αλειμμένες με τροτσκιστικό «μέλι» σαΐτες που εκτοξεύονται να πλήξουν θανάσιμα και κατευθείαν στην ΚΑΡΔΙΑ τη λαμπρότερη και πιο ματωμένη σελίδα του Διεθνούς Κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του Αντιφασιστικού κινήματος, διασύροντας και αμαυρώνοντας επικίνδυνα με τα γνωστά δηλητηριώδη φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ βέλη, που στις παραμονές, και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, διοχετεύθηκαν στο κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα μέσω των αντεπαναστατών ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΩΝ συνεργατών των γερμανών ναζιστών (δίκες της Μόσχας 1937-38, συμφωνία Τρότσκι-Ναζιστών, κλπ.) σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν και να διασπάσουν το Αντιφασιστικό κίνημα των λαών με ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ απώτερο αλλά κρυφό ΣΤΟΧΟ: να διασώσουν το Χιτλερο-φασισμό απ’ τη βέβαιη καταστροφική του ΗΤΤΑ που του προετοίμαζε τότε η επαναστατική στρατηγική της Γ’ ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που ολοκληρώθηκε με την τοποθέτηση της Κόκκινης Σημαίας στο Reichstag του Βερολίνου το Μάη του 1945.

Ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, ακολουθώντας επίσης την ίδια κουτοπόνηρη τακτική του δασκάλου του ΝΙΚΗΤΑ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ, δεν τολμάει να πει ανοιχτά την πραγματική του γνώμη δηλ. ότι η «αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι ένα κολοσσιαίας σημασίας ΛΑΘΟΣ» (!) και αντ’ αυτού γράφει παραπλανητικά για εξαπάτηση αφελών κομμουνιστών: «στρατηγική συναρτημένη με ένα κολοσσιαίας σημασίας γεγονός: την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς» (!).

Το ΠΡΩΤΟ χοντροειδέστατο και προκλητικότατο ΨΕΥΔΟΣ του Μ.ΜΑΪΛΗ είναι ότι ΤΑΧΑ το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα ΔΕΝ είχε «επαναστατική στρατηγική»(!). Όμως οι επαναστάτες κομμουνιστές απαντούν ευθέως σ’ αυτόν το θλιβερό και ξετσίπωτο λακέ του κεφαλαίου και πράκτορα της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης πως ΕΙΧΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, κι αυτή ήταν: η επαναστατική γραμμή της Γ’ ΚΔ δηλ. η γραμμή της ΕΝΟΠΛΗΣ ΠΑΛΗΣ του προλεταριάτου και των αντιφασιστικών μετώπων της ΚΔ, κάτω απ’ την καθοδήγηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, για τη συντριβή του φασισμού, την απελευθέρωση των λαών και για την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ απ’ την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Και εκεί που αυτή η επαναστατική στρατηγική της ΚΔ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ οδήγησε στην απελευθέρωση των χωρών απ’ το Ναζι-φασισμό αλλά και στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ και τους συμμάχους του, όπως σε σειρά χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης αλλά και στις γειτονικές χώρες Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία και Αλβανία. Στην Ελλάδα που το ΚΚΕ και το ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικο Αντιφασιστικό κίνημα ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΝ και ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ την επαναστατική γραμμή της ΚΔ το Κίνημα υποτάχθηκε στους άγγλους ιμπεριαλιστές και ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ απ’ τη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία, μ’ επικεφαλής τον πράχτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ.ΣΙΑΝΤΟ, που ΠΑΡΕΔΟΣΕ την ΕΞΟΥΣΙΑ στους άγγλους ιμπεριαλιστές και στους ντόπιους μοναρχοφασίστες με τις ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ Συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας, μ’ αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων. Κι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και το λαό, προφανώς και απ’ τους κομμουνιστές και αντιφασίστες, ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.ΜΑΪΛΗΣ και η παρέα του, που, με κάθε ευκαιρία, χαρακτηρίζει την ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Κινήματος απλά «λάθη»(!) («λάθη, όπως η συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας!» «Ρ»7/10/1012, σελ.16) και παίρνει υπό την υπεράσπισή του τον προδότη και πράκτορα των άγγλων Γ. ΣΙΑΝΤΟ (οι δεξιοί οπορτουνιστές του «Κ»ΚΕ τον έχουν εδώ και δεκαετίες αποκαταστήσει).

Το επαναστατικό κομμουνιστικό και λαϊκό κίνημα τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού ΔΕΝ οδηγήθηκε σε ήττα εξαιτίας της ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της επαναστατικής γραμμής της Γ’ ΚΔ αλλά για τον ακριβώς ΑΝΤΙΘΕΤΟ λόγο: εξαιτίας της εγκατάλειψης και ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ αυτής της επαναστατικής γραμμής. Και ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή την επαναστατική γραμμή της Γ’ ΚΔ εξέφραζε, με μέγιστη σαφήνεια, «ΤΟ 1ο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ» του μεγάλου και αγαπημένου Αρχηγού του «Κ»ΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ όταν σημείωνε: «έπαθλο για τον εργαζόμενο Λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της Δουλιάς, της Λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό» (αυτή τη βασική μαρξιστική θέση ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ για την ΚΑΤΑΧΤΗΣΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ αποσιωπά πάντα, συστηματικά και σκόπιμα ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ). Και ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή την επαναστατική γραμμή κατάληψης της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ εγκατέλειψαν οι διάφοροι σημερινοί ΜΑΪΛΗΔΕΣ της Κατοχής, ΠΡΟΔΙΝΟΝΤΑΣ την εργατική τάξη και το λαό με τις συμφωνίες ΛΙΒΑΝΟΥ- ΚΑΖΕΡΤΑΣ-ΒΑΡΚΙΖΑΣ και την ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ, που δεν είναι απλά «ΛΑΘΗ», όπως ισχυρίζονται οι δεξιοί οπορτουνιστές, αλλά ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ – επιχειρώντας ταυτόχρονα προκλητικά να εμφανίσει τη ΔΙΚΗ του προδοτική άποψη-θέση δηλ. εκείνη των ΣΙΑΝΤΟ-ΜΑΪΛΗΔΩΝ της Κατοχής (=«ως επιστέγασμα της νίκης» θα είναι «ένα εκδημοκρατισμένο αστικό καθεστώς, ανεξάρτητα από την ονομασία που το έδινε ως λαϊκή δημοκρατία ή λαοκρατία», «Ρ», 26/01/2014, σελ. 17) – που ενώ βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την επαναστατική γραμμή των ΚΔ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και σημαίνει ευθέως ΑΡΝΗΣΗ της – ως ΔΗΘΕΝ γραμμή των ΚΔ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επιτιθέμενος από τα δεξιά σε ΚΔ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και δυσφημώντας την μοναδικά ορθή επαναστατική μαρξιστική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος εκείνης της ιστορικής περιόδου (σχετικά με αυτό το ζήτημα βλέπε ακόμα: «Ρ», 29/09/2012, σελ. 28 και «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», τ. 2, 1949-1968, σελ. 618, κλπ.). Και εδώ αυτή η άποψη-θέση παρουσιάζεται ως δήθεν γραμμή των ΚΔ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ κι ΟΧΙ ως εγκατάλειψη και ΠΡΟΔΟΣΙΑ της.

Σε αντίθεση με την όψιμη επαναπροβολή και υπεράσπιση του αντιδραστικού, ξαναζεσταμένου και μπαγιάτικου τροτσκιστικού μύθου περί «ιμπεριαλιστικού πολέμου» (!) από τον Μ. ΜΑΪΛΗ (=«αρχικά ο παγκόσμιος πόλεμος σωστά χαρακτηρίστηκε ως ιμπεριαλιστικός στη συνέχεια εκτιμήθηκε ως αντιφασιστικός πατριωτικός» - χαρακτηρισμός που κατά τον τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ δεν ήταν τάχα σωστός, κι αυτό ΠΑΡΑ την είσοδο της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο (ή μήπως η Σοβιετική Ένωση ήταν τότε χώρα «καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική» (!) που μένει να «αποδείξει» ο ΜΑΪΛΗΣ;) – στους επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές και σ’ όλους τους αντιφασίστες είναι όμως γνωστό ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ΟΡΘΑ χαρακτηρίστηκε αργότερα ως «αντιφασιστικός» απ’ την Γ΄ΚΔ δηλ. απ’ το σύνολο των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων (μαζί και το ΚΚΕ) – μελών-τμημάτων της ΚΔ και προφανώς και απ’ το μεγάλο καθοδηγητή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, ο οποίος αναλύοντας μαρξιστικά τις ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ του Α΄ και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου σημείωνε ΟΡΘΟΤΑΤΑ, το 1946, μετά τη λήξη του πολέμου, στο «Λόγο του προς τους εκλογείς» του: «γι’ αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα είχε από την πρώτη μέρα χαρακτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει – και πραγματικά δυνάμωσε – τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Πάνω σ’ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα. Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου»5.

Η συνολική επαναστατική στρατηγική της Γ΄ΚΔ, που προέκυψε μετά από τη μαρξιστική ανάλυση εκείνης της περίπλοκης, πολυσύνθετης και εξαιρετικά κρίσιμης ιστορικής περιόδου, όπως διατυπώθηκε στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ με εισηγητή το μεγάλο βούλγαρο κομμουνιστή επαναστάτη και ήρωα της Λειψίας GEORGI DIMITROV6 και συμπληρώθηκε στη συνέχεια (Αντιφασιστικό Μέτωπο, Σύμφωνο μη επίθεσης Σοβ. Ένωσης-Γερμανίας, αυτοδιάλυση της ΚΔ, κλπ. κλπ.) υπήρξε η ΜΟΝΗ επαναστατική μαρξιστική στρατηγική που εφαρμόστηκε απ’ το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στις παραμονές και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, που επέτρεψε τη επιτυχή αντιμετώπιση του ΦΑΣΙΣΜΟΥ και ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ, τη νικηφόρα πολιτικο-ιδεολογική και πρωτίστως στρατιωτική αντιμετώπιση του φασιστικού ιμπεριαλιστικού Άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο, αλλά και με μαεστρία εκμεταλλεύτηκε τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, γεγονός που δεν αμφισβητείται ούτε απ’ τους ιμπεριαλιστές ηγέτες όπως ο αντικομμουνιστής Τσόρτσιλ που αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο ΣΤΑΛΙΝ «ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του ίδιου του εχθρού του, μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμασε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστές»7, η ΜΟΝΗ μαρξιστική στρατηγική του προλεταριάτου και των λαών που η ΟΡΘΟΤΗΤΑ της έχει κριθεί ΟΡΙΣΤΙΚΑ στην ιστορική πράξη και δεν επιδέχεται καμιά ΠΛΕΟΝ συζήτηση – σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές απόψεις των τροτσκιστών και διάφορων άλλων οπορτουνιστών που βρέθηκαν ΑΜΕΣΑ στην υπηρεσία των επιθετικών δυνάμεων του φασιστικού-Ναζι-φασιστικού Άξονα. ΣΗΜΕΡΑ, 70 ολόκληρα χρόνια απ’ την αντιφασιστική ΝΙΚΗ, οι τωρινές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις των όψιμων φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ ξετσίπωτων λακέδων του κεφαλαίου τύπου Μ.ΜΑΪΛΗ – αφού τότε αυτές δεν κατάφεραν , ευτυχώς , να διασώσουν το γερμανικό ναζι-φασισμό από τη μεγάλη καταστροφική HTTA – αποτελούν το καλύτερο τιμητικό μνημόσυνο στους τάφους των Ναζι-φασιστών στο ΒΕΡΟΛΙΝΟ. .

Το ΔΕΥΤΕΡΟ πελώριο ΨΕΥΔΟΣ δηλ. ο ισχυρισμός-ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ, ότι ΤΑΧΑ η επαναστατική στρατηγική της Γ’ ΚΔ «δεν επιβεβαιώθηκε» («Ρ» 26/1/2014, σελ.17) αποτελεί: πρώτο, χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ, δεύτερο, διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα της καταστροφικής στρατιωτικής ΗΤΤΑΣ του Ναζι-φασισμού, και τρίτο, αποτελεί απλά ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ και κρυφή ανεκπλήρωτη επιθυμία-ελπίδα μόνο των όπου γης φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ. Η αντιδραστική ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ – πολύ μεγαλύτερου μεγέθους εκείνης των γερμανών ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ ναζι-φασιστών μετά την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ τους ήττα στο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» – του Μ.ΜΑΪΛΗ ότι η επαναστατική στρατηγική της ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ «δεν επιβεβαιώθηκε» (!) ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι: ΔΕΝ ΗΤΤΗΘΗΚΕ ο γερμανικός χιτλερικός ναζι-φασισμός, ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ στο Βερολίνο ο Κόκκινος Στρατός, ΔΕΝ τοποθετήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ στο Reichstag το Μάη του 1945, ΔΕΝ έγιναν σειρά χώρες σοσιαλιστικές, ΔΕΝ δημιουργήθηκε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Τέτοιες αντιδραστικές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ αλλά και σχιζοφρενικού χαρακτήρα ΠΑΛΑΒΡΕΣ μόνο ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ είναι σε θέση να ξεφουρνίζει, σχιζοφρενικές ΠΑΛΑΒΡΕΣ ίδιου μεγέθους με κείνες των πιο ακραίων ομοΪδεατών του τροστσικιστών χυδαίων λασπολόγων του ΣΤΑΛΙΝ, όπως κάποιος ονόματι ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ*, απ’ τους πιο αδίστακτους και η πιο ακραία περίπτωση χυδαιότητας επαγγελματία λασπολόγου σ’ ολόκληρη ίσως την Ευρώπη που το 2012 έγραφε «ευφυώς» και «θριαμβευτικά» φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ αντιδραστικά-σχιζοφρενείς ΠΑΛΑΒΡΕΣ: «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα» (!) και παρακάτω ότι δήθεν «ο Στάλιν και οι συνεργάτες του εκτιμούσαν τότε την επικράτηση των ναζί ως εξέλιξη θετική για την ΕΣΣΔ επειδή όξυνε τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, και αυτό επιχειρείται να δικαιωθεί βεβαιώνοντας ότι ο ναζισμός ήταν ως το 1938 προοδευτικός και έγινε αντιδραστικός μόνο στη συνέχεια»(!)8, επικαλούμενος μια ανύπαρκτη ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ συνομιλία του ΣΤΑΛΙΝ με τον Heinz Neumann (6.7.1902-26.11.1937), μετέπειτα εκτελεσμένο αντεπαναστάτη προδότη, που περιέχεται στο αντικομμουνιστικό βιβλίο της επίσης αντιδραστικής γυναίκας του Margarete Neumann με το χαρακτηριστικό τίτλο: M.Buber-Neumann: «Under two Dictators», Victor Gollancz, London 1950 (γερμανικά 1949). Απίστευτες φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις και αθλιότητες, κι όμως αληθινές, ενός έξαλλου, αχαλίνωτου και γελοίου αντισταλινικού λασπολόγου του οποίου ο εκτραχηλισμός και η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ κατρακύλα δεν γνωρίζουν όρια.

Η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ στάση του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ προκύπτει καθαρά και από μια άλλη σημαντική πολιτική στάση: απ’ την πεισματική ΑΡΝΗΣΗ του αλλά και της χρουστσοφικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ να καταγγείλουν ως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ τη μετονομασία (Νοέμβρης 1961) απ’ τα αφεντικά τους ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ κλπ., του Συμβόλου της ΗΤΤΑΣ των Ναζι-φασιστών Χιτλερικών, «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ», εξαφανίζοντας ταυτόχρονα από παντού το όνομα του ΣΤΑΛΙΝ, πράγμα που ΔΕΝ έπραξε καμία άλλη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική χώρα, σεβόμενες τη μεγάλη και αποφασιστική ΣΥΜΒΟΛΗ του ΣΤΑΛΙΝ στην ΗΤΤΑ του χιτλεροφασισμού, απ’ την οποία, προφανώς, εξαρτήθηκε πρωτίστως η σωτηρία τους από τους γερμανούς Ναζι-φασίστες.

Β. Η περίπτωση ΕΛΛΑΔΑΣ-ΙΤΑΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ. ΔΕΝ ήταν η ΕΦΑΡΜΟΓΗ της επαναστατικής γραμμής της ΚΔ δηλ. η δήθεν αδυναμία διαμόρφωσης «επαναστατικής στρατηγικής για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας», όπως ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης τροστσικιστής Μ. ΜΑΊΛΗΣ, που ματαίωσε την ΚΑΤΑΛΗΨΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ απ το προλεταριάτο σ’ αυτές τις χώρες, αλλά ακριβώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ συνέβηκε, όπως για την Ελλάδα προαναφέρθηκε: ήταν η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ της επαναστατικής γραμμής και η ΠΡΟΔΟΣΙΑ της που οδήγησε σε ματαίωση της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Δεν θα γίνει εκτενέστερη αναφορά αλλά θα μνημονευθεί μόνο η μαρξιστική εκτίμηση του συντρόφου Ε. Χότζα που αναφερόμενος στη δράση και στάση των ΚΚ Γαλλίας-ΚΚ Ιταλίας και διερωτώμενος πως θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τη στάση τους σημειώνει πως αν: μιλήσει κανείς «ωμά: προδοσία απέναντι στην επανάσταση, ευγενικά: μια οπορτουνιστική, φιλελεύθερη γραμμή» (ENVER HOXHA: «Eurokommunismus ist Antikommunismus», σελ. 79, Dortmund 1980).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: αποκλειστικός ΣΤΟΧΟΣ και των πρόσφατων, αλλά και των παλιότερων, αντιμαρξιστικών ρεφορμιστικών αρθριδίων του Μ.ΜΑΪΛΗ είναι ΜΟΝΟ ένας: η σιωπηρή ΔΙΑΣΩΣΗ της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), μια προσπάθεια καταδικασμένη σε παταγώδη αποτυχία, ΔΙΑΣΩΣΗ που προσπαθεί να πετύχει: πρώτο με τη σφοδρότατη και απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση στην επαναστατική γραμμή της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, δεύτερο, τη συστηματική αποφυγή κριτικής και ΑΡΝΗΣΗ καταδίκης και ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ της αντεπαναστατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου (ας προσεχθεί ότι όχι μόνο ΔΕΝ απορρίπτει αυτή τη γραμμή μα ούτε καν αναφέρει το 20ο Συνέδριο στην 3σέλιδη «ομιλία» του «Ρ» 26/1/2014, σελ. 15-17), τρίτο, τη συστηματική ΑΠΟΔΟΣΗ της ρεφορμιστικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ.) στην επαναστατική γραμμή της Γ΄ΚΔ όταν μνημονεύει περιπτώσεις μετά το 1956, όπως της Ινδονησίας, της Χιλής, κλπ. που ΔΕΝ έχουν απολύτως καμιά σχέση με την επαναστατική γραμμή της βίαιης-ένοπλης προλεταριακής επανάστασης της ΚΔ, αλλά αποκλειστικά με τον αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» που καταδεικνύουν και την πλήρη χρεοκοπία των σοσιαλδημοκρατικών απόψεων του 20ου Συνεδρίου, τέταρτο, τη σκόπιμη συνειδητή ταύτιση των ΔΥΟ ποιοτικά εντελώς διαφορετικών ιστορικών περιόδων της Σοβιετικής Ένωσης: οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (1917-1953) – ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (1953-1991) και των διαμετρικά ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ πολιτικών γραμμών: μαρξιστική επαναστατική γραμμή των ΚΟΜΙΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ - αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου.

---------

1 «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ.12, Αθήνα 2013

2 Ν.Σ.Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο», σελ.6, «Πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις» 1956

3 PROZESSBERICHT UEBER DIE STRAFSACHE DES SOWJETFEINDLICHEN TROTSKISTISCHEN ZENTRUMS, σελ. 5, MOSKAU 1937, HERAUSGEGEBEN VOM VOLKSKOMMISARIAT FUER JUSTIZWESEN DER UDSSR (σελίδες 1-636)

4 «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 394, σελ.4, 1-31 Γενάρη 2014

5 Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου, σελ.9-10, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946

6 GEORGI DIMITROV: «Arbeiterklasse gegen Faschismus» (Bericht, erstattet am 2. August 1935 zum 2. Punkt der Tagesordnung des Kongresses: Die Offensive des Faschismus und die Aufgaben der Kommunistischen Internationale im Kampf für die Einheit der Arbeiterklasse gegen den Faschismus, s. 1-140, Prometheus Verlag, Straßburg 1935)

7 ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: Μαρξισμός-Λενινισμος και Προλεταριακός Διεθνισμός, στη μνήμη του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, σελ 15, Εκδ. Μαυρίδη, Αθήνα 2007

8 «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ», τόμος 6ος, σελ. 126, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του «Κ»ΚΕ:

19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του «Κ»ΚΕ: επίσημη επικύρωση της συγχώνευσης χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας-τροτσκισμού και της ολοένα και ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ πορείας ως το οριστικό ΠΕΡΑΣΜΑ της ηγεσίας στις θέσεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με την ΑΡΝΗΣΗ, συγκάλυψη, εξωραϊσμό και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας και τη δήθεν «ισότιμη» συμμετοχή σε ΕΕ

Η σχεδόν 60χρονη ιστορία της ύπαρξης (Μάρτης 1956) και δράσης του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ χαρακτηρίζεται από μια ΟΛΟΕΝΑ και ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία – στα πλαίσια της αντεπαναστατικής ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – των εκάστοτε δεξιών οπορτουνιστικών ηγεσιών του με κατάληξη το ανοιχτό και οριστικό πλέον ΠΕΡΑΣΜΑ της σημερινής σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικής ηγεσίας στις θέσεις των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων, της μοναρχοφασιστικής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ: δηλ. ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και συνάμα συγκάλυψη, εξωραϊσμό και ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της οικονομικο-πολιτικο-στρατιωτικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τις διάφορες ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ, κλπ.) αλλά και δήθεν «ισότιμη»(!) συμμετοχή στο «λάκκο των λεόντων» των μεγάλων μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ή αλλιώς η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ της «αλληλεξάρτησης» Ελλάδας–ΕΕ ως «ιμπεριαλιστικής»(!) πλέον χώρας, προχωρώντας επιπλέον μέχρι ΚΑΙ την ΑΡΝΗΣΗ του ΞΕΝΟΔΟΥΛΟΥ-ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΥ χαρακτήρα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης που συνοδεύτηκε απ’ την εξαπόλυση μιας σφοδρότατης και προκλητικότατης ΕΠΙΘΕΣΗΣ στην ορθότατη επαναστατική γραμμή των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επειδή η αστική τάξη στην εποχή τους «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της»(«Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) απ’ το κομμουνιστικό κίνημα.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με την ΑΡΝΗΣΗ του ΞΕΝΟΔΟΥΛΟΥ-ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΥ χαρακτήρα της αντιδραστικής αστικής τάξης ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ και συγκαλύπτει όχι μόνο τις μεγάλες προδοσίες του παρελθόντος αλλά και τις σημερινές με πρώτη το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ του πλούτου της χώρας απ’ την αστική τάξη στο ξένο κεφάλαιο, κλπ.

Ο μύθος περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας που στις γραμμές της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στοίχειωσε για μια και πλέον 15ετία και που επιτέλους τώρα διακηρύσσεται ανοιχτά στις «ΘΕΣΕΙΣ» για το 19 Συνέδριο: «ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του» (σελ.55) δηλ. ότι οι σημερινές ΣΧΕΣΕΙΣ της Ελλάδας με την ΕΕ δεν χαρακτηρίζονται πλέον από ΕΞΑΡΤΗΣΗ και ΥΠΟΤΑΓΗ αλλά από «αλληλεξάρτηση»(!) δηλ. είναι ΤΑΧΑ σχέσεις «ισότιμης συμμετοχής»(!) σ’ αυτή την ιμπεριαλιστική Ένωση, αποτελεί μια πελώρια γιγαντιαίων διαστάσεων ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ, τέτοιου μεγέθους ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ όσο είναι και το μέγεθος-επίπεδο των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Γερμανίας, κλπ. με τις οποίες η Ελλάδα εξομοιώνεται: είναι η φαντασίωση περί «ισχυρής Ελλάδας» του μεγαλοαστού πολιτικού Κ.Σημίτη.

Ο ισχυρισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας είναι εντελώς ατεκμηρίωτος, αφού ως τώρα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν έχουν να παρουσιάσουν καμιά απολύτως σχετική ανάλυση, και επομένως είναι ολωσδιόλου αυθαίρετος και πολιτικά άκρως επιζήμιος, επειδή πρώτα απ’ όλα βρίσκεται ευθέως στην υπηρεσία της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και υπηρετεί τα συμφέροντά τους, γιατί στηρίζει τη ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (υποτίθεται ότι η εξάρτηση έχει ήδη προ πολλού αποτιναχτεί) απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συμβάλλει στη διαιώνισή της. Και ΔΕΝ μπορεί να «τεκμηριωθεί» ο μύθος περί «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας, όχι τόσο και κυρίως από αδυναμία και ανικανότητα – που κι αυτά συνυπάρχουν και κυριαρχούν στο χώρο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – αλλά πρωτίστως από παντελή απουσία-έλλειψη ανάλογων στοιχείων στη σημερινή οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-στρατιωτική, κλπ. πραγματικότητα της χώρας.

Η μόνη υπαρκτή «ΑΠΟΔΕΙΞΗ»-στοιχείο στήριξης-«τεκμηρίωσης» των γελοίων μύθων περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας»(!) και «αλληλεξάρτησης» ΕλλάδαςΗΠΑ-ΕΕ, κλπ. που θα μπορούσε να προβληθεί στον οικονομικό τομέα – και ουσιαστικά σιωπηρά προβάλλεται – εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, είναι η «εξάρτηση»(!) αυτών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων απ’ τα ελληνικά «ισχυρά μονοπώλια»(!) των λεμονο-πορτοκαλιών, σταφιδο-ελαιολάδου, καρπουζο-πεπονιών, κλπ., και φυσικά η «εξάρτησή» τους(! απ’ την πολυθρύλητη «βαριά βιομηχανία» του Τουρισμού (!!!).

Η δήθεν «νέα» θέση περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!) που βρίσκεται ΤΑΧΑ σε σχέση «αλληλεξάρτησης»(!) με τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Γερμανία-Γαλλία κλπ., και γενικά με την ιμπεριαλιστική ΕΕ, αλλά και τις ΗΠΑ, κλπ. ΔΕΝ είναι ούτε νέα μα ούτε και παρουσιάζει καμιά πρωτοτυπία: είναι πολύ παλιά. Πέρα απ’ το ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ αναμασά τους γνωστούς ξαναζεσταμένους απ’ την ίδια παμπάλαιους τροτσκιστικούς μύθους, και η διαβόητη «αλληλεξάρτηση» ως θεωρία είναι κατευθείαν δανεισμένη απ’ τους απολογητές της παλιάς αποικιοκρατίας αλλά και εκείνης της ιμπεριαλιστικής περιόδου του καπιταλισμού, με την οποία δικαιολογούσαν-δικαιολογούν την άγρια εκμετάλλευση των λαών αλλά και την πρωτοφανή ΛΕΗΛΑΣΙΑ των αποικιών μα και όλων των ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ απ’ τον ιμπεριαλισμό χωρών, όπως η Ελλάδα.

Η θεωρία περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» δεν είναι μόνο δανεισμένη απ’ τους αντεπαναστάτες τροτσκιστές (παλιούς-νέους) αλλά και απ’ τους χρουστσο-τροτσκίζοντες του ΝΑΡ μα και απ’ τη σοσιαλδημοκρατική χρουστσο-«ευρωκομμουνιστική» Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνεται γύρω απ’ το περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ» του οικονομολόγου Γιάννη Μηλιού.

Οι απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που παρουσιάζουν τον σημερινό καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό κόσμο σαν ένα «περιβόλι» αποτελούμενο ΜΟΝΟ από ιμπεριαλιστικές χώρες συνιστούν ευθέως ΑΡΝΗΣΗ της μαρξιστικής θεωρίας του ΛΕΝΙΝ για τον ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ (όλα τα βασικά του χαρακτηριστικά αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα), στην οποία, πέραν των πολλών άλλων σημαντικών θέσεων, εμπεριέχεται και η γνωστή μα και πολύ σπουδαία θέση – διατυπωμένη μετά τη γνωστή συγκεκριμένη ανάλυση – του ΧΩΡΙΣΜΟΥ του κόσμου στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού «σε μια χούφτα κράτη-τοφογλύφους και σε μια τεράστια πλειοψηφία κράτη οφειλέτες» και αυτή «η χούφτα» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων μοιράζουν-ξαναμοιράζουν τον κόσμο και υποβάλλουν σε άγρια ΛΕΗΛΑΣΙΑ όλες τις ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΕΣ χώρες, και ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας των σχέσεων ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ αποσπούνται «υψηλά μονοπωλιακά κέρδη για μια χούφτα πλουσιότατες χώρες» (ΛΕΝΙΝ).

Όμως το κύριο και πρωταρχικό σχετικά με την ΑΛΛΑΓΗ θέσης του «Κ»ΚΕ (από «εξάρτηση» σε «αλληλεξάρτηση») πάνω στο ζήτημα της ΣΧΕΣΗΣ Ελλάδας – ιμπεριαλιστικών χωρών, ειδικότερα της ΕΕ, δεν είναι τόσο το πέρασμα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ σε τροτσκιστικές θέσεις όσο το ΑΝΟΙΧΤΟ πέρασμά της στις θέσεις των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων, της μοναρχοφασιστικής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που κι αυτά ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τον ιμπεριαλισμό και κάνουν ανέκαθεν και κατά κόρον λόγο για «ισότιμη συμμετοχή» (!) της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, κάτι που είχε ήδη διακηρύξει, εξαπατώντας το λαό, ο υπεραντιδραστικός «εθνάρχης»(!) φασίστας Κ.Καραμανλής, ο οποίος το 1978 παρουσίασε τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ-ΕΕ όχι μόνο ως «ισότιμη συμμετοχή» αλλά και ΕΠΙΠΛΕΟΝ ως «κατοχύρωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας»(!),(«Μήνυμα Κων. Καραμανλή από Ελληνική τηλεόραση για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, 22/12/1978»), για να ακολουθήσει μετά από 16 χρόνια η Α. Παπαρήγα δηλώνοντας ότι «ο όρος σήμερα “εθνική ανεξαρτησία” δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» (ομιλία της Α. Παπαρήγα στην ΚΟΑ του ΚΚΕ , “Ρ” 1/2/2005, σελ.15), εναρμονίζοντας έτσι πλήρως την πολιτική γραμμή και στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σ’ αυτό το καίριας και ζωτικής σημασίας ζήτημα, με τη στάση-θέση των ντόπιων μεγαλοαστικών κομμάτων, εκφραστών και υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.

Η λυσσαλέα ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΡΑΤΩΤΙΚΗ, κλπ.) εκ μέρους του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μετατρέπει τους σημερινούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες σε προκλητικότατους – ίδιου επιπέδου μ’ εκείνους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ. – ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της σημερινής υπαρκτής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας αλλά και σε θλιβερούς απολογητές της ΣΤΗΡΙΞΗΣ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας.

Σε επίπεδο θεωρίας, πέρα απ’ τη μόνιμη και οριστική εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού που εκδηλώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, και στην ΑΡΝΗΣΗ αναγνώρισης του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ως κλασικού του μαρξισμού (όχι βέβαια μια κάποια τυπική-φραστική «αναγνώριση», για λόγους δημαγωγίας, όπως κάνει με τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν, αλλά την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του Προλεταριάτου στο σύνολό της), το αστικό ιδεολογικό-πολιτικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφισμού που εκπροσωπείται απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει συμπληρωθεί κατά καιρούς, πέραν των άλλων, ακόμα και με θρησκευτικές αντιλήψεις αλλά και με ανορθόλογα υπεραντιδραστικά ρεύματα (Νιτσεϊσμός-γερμανικός Ρομαντισμός), ενώ στο 19ο Συνέδριο «πλουτίστηκε» επιπλέον με την ΑΠΟΡΡΙΨΗ:

1. της θεωρίας του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό στην οποία εμπεριέχεται το ζήτημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ,

2. της μαρξιστικής θεωρίας της σχετικής εξαθλίωσης του Προλεταριάτου με το ρεφορμιστικό σύνθημά της «ΝΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ» («Ρ» 14/4/2010, σελ.3, κλπ.), αφού ισχυρίζεται ότι υπάρχει τάχα περίπτωση να «πτωχεύσει η πλουτοκρατία» και «ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ» δηλ. να «αυξηθεί» (!) η μερίδα της εργατικής τάξης στο κοινωνικό εισόδημα σε σχέση μ’ εκείνη της αστικής τάξης – και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης και πλήρους χρεοκοπίας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας (οι παλιότερες ρεφορμιστικές ηγεσίες του «Κ»ΚΕ και των άλλων χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είχαν εγκαταλείψει τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου),

3. της μαρξιστικής θεωρίας των οικονομικών κρίσεων, και μάλιστα σε δυο επίπεδα: πρώτο, επειδή σε επίπεδο ΟΡΟΛΟΓΙΑΣ χαρακτηρίζει τη σημερινή κρίση ως «κρίση υπερσυσσώρευσης»(«ΘΕΣΕΙΣ», σελ.55), δανεισμένης απ’ τους H.Grossmann-P.Mattick-D.Yaffe-E.Altvater, κλπ. – ΑΝΤΙ της μαρξιστικής διατύπωσης «κυκλική κρίση υπερπαραγωγής» που εκφράζει και το ανάλογο περιεχόμενο – δεύτερο, και από πλευράς ΟΥΣΙΑΣ-ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, επειδή αναζητά την ΑΙΤΙΑ των κρίσεων στην «υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου»: πρόκειται σαφέστατα για μια αντιμαρξιστική θεωρία, που δεν έχει καμία σχέση με τη θεωρία των κρίσεων των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, επειδή πρωτίστως ΑΡΝΕΙΤΑΙ να θεωρήσει ως θεμελιακή-βαθύτερη αιτία-ρίζα των οικονομικών κυκλικών κρίσεων υπερπαραγωγής τη βασική ΑΝΤΙΦΑΣΗ του καπιταλισμού: τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική καπιταλιστική ιδιοποίηση. Επιπλέον: ΑΡΝΗΣΗ της βασικής Αντίφασης του καπιταλισμού ως θεμελιώδους αιτίας απ’ την οποία πηγάζουν οι κρίσεις δεν σημαίνει μόνο εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας των οικονομικών κρίσεων, συνεπάγεται ταυτόχρονα και ΑΡΝΗΣΗ του αναπόφευκτου της Προλεταριακής Επανάστασης μα ακόμα και ΑΡΝΗΣΗ αναγνώρισης του ανταγωνιστικού χαρακτήρα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής απ’ τους εκπροσώπους της, μαζί και των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ.

Σε πλήρη αντίθεση με την αντιμαρξιστική θεωρία του Henryk Grossmann, κλπ., για τους ΛΕΝΙΝ –ΣΤΑΛΙΝ οι κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής πηγάζουν απ’ τη βασική ΑΝΤΙΦΑΣΗ του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: «οι κρίσεις είναι αναγκαίο φαινόμενο, επειδή ο συλλογικός χαρακτήρας της παραγωγής έρχεται σε αντίθεση με τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης». Οι κρίσεις πηγάζουν «από την αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης» (ΛΕΝΙΝ), ενώ ο Στάλιν σημειώνει: «η βάση των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής, η αιτία τους βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας. Η βάση της κρίσης βρίσκεται στην αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική μορφή ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής» (ΣΤΑΛΙΝ).

Τέλος, το νέο «Πρόγραμμα» του 19ου Συνεδρίου είναι ένα τυπικό ρεφορμιστικό χρουστσοφικής-σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης «Πρόγραμμα», που αρνείται τις νομοτέλειες της Προλεταριακής Επανάστασης (ένοπλη πάλη-συντριβή αστικού κράτους, κλπ.), και επομένως δεν οδηγεί στην επαναστατική ανατροπή και κατάργηση του καπιταλισμού, ενώ ταυτόχρονα αρνείται τις νομοτέλειες οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού με τη διατήρηση της θέσης ότι κατά τη χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφική περίοδο (1953-1991) οικοδομούνταν, χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, και υπήρχε τάχα «σοσιαλισμός» στη Σοβιετική Ένωση, ενώ στην πραγματικότητα απ΄τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 είχε παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός, που τελικά κατέρευσε το 1990-91.