Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν - 50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2003
Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν

50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του

Στις 5 Μάρτη συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, κλασικού του μαρξισμού, επιφανούς και σοφού καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα.
Ο Ιωσήφ Στάλιν, ο ατρόμητος και ατσαλένιος μπολσεβίκος που "αναδείχθηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών" (Τσώρτσιλ, 1959), γίγαντας της επαναστατικής σκέψης και δράσης, επηρέασε αποφασιστικά-καθοριστικά και σφράγισε θετικά -με την καθοδηγητική του συμμετοχή, δίπλα στο Λένιν, στη νικηφόρα έκβαση της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία που συντάραξε συθέμελα τον καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό κόσμο, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση για 35 ολόκληρα χρόνια, την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και τις νίκες του διεθνούς προλεταριάτου και των απελευθερωτικών αγώνων των λαών, την ήττα-συντριβή του χιτλεροφασισμού και τη συγκρότηση του σοσιαλιστικού  στρατοπέδου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -τις διεθνείς εξελίξεις και γενικά την πορεία της ανθρωπότητας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
Η στάση απέναντι στο Στάλιν αποτέλεσε απ' τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα και αποτελεί και σήμερα τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών, δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών και των αντεπαναστατών όλων των αποχρώσεων (αναρχικών, σοσιαλδημοκρατών, τροτσκιστών, χρουστσοφικών, τιτικών, κλπ.). Συνάμα ο Στάλιν αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον πρώτο και κεντρικό στόχο της λασπολογικής επίθεσης και κατασυκοφάντησης εκ μέρους της διεθνούς καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και όλων των λακέδων και υπηρετών της, συμπεριλαμβανομένων εδώ και όλων όσων ανήκουν στις διάφορες παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, κι' αυτό επειδή
Πρώτο, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια τον επαναστατικό μαρξισμό και τον ανάπτυξε δημιουργικά παραπέρα σε μαρξισμό- λενινισμό-σταλινισμό και στα τρία συστατικά του μέρη: φιλοσοφία (διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό), πολιτική οικονομία (καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού), θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εξοπλίζοντας έτσι ιδεολογικο-πολιτικά το διεθνές προλεταριάτο με το ακατανίκητο όπλο της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του. Ακριβώς αυτή η παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού εκ μέρους του, τον ανέδειξε σ' έναν απ' τους κλασικούς του μαρξισμού, και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τον τοποθέτησε δίπλα στους άλλους για να αποτελέσουν τη γνωστή τετράδα: ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.
Δεύτερο, συνέβαλε ως καθοδηγητικό ηγετικό στέλεχος του κόμματος των Μπολσεβίκων, δίπλα στο Λένιν, στην οργάνωση και νικηφόρα ένοπλη εξέγερση του ρώσικου προλεταριάτου που οδήγησε στην ανατροπή του τσαρισμού και το θρίαμβο της μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης που άνοιξε νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων, το πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Τρίτο, εφάρμοσε για πρώτη φορά στην πράξη την επιστημονική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επιτυχή οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση, οικοδόμηση που διαψεύδει και τις απόψεις των αντιδραστικών αστών για το δήθεν "ουτοπικό" χαρακτήρα και το "ανεφάρμοστο" της θεωρίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην πράξη.
Τέταρτο, σημείωσε τεράστιες και ανεπανάληπτες επιτυχίες - σε συνθήκες σκληρής και οξύτατης ταξικής πάλης - σ' όλους τους τομείς της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού σε μια χώρα όπως η Ρωσία που την παρέλαβε "με ξύλινο αλέτρι και την άφησε πυρηνική υπερδύναμη" (Τσώρτσιλ 1959), συμβάλλοντας έτσι να αποδειχτεί στην πράξη η ανωτερότητα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, απέναντι στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Και όλα αυτά έπρεπε να γίνουν σε χρόνο ρεκόρ: "μείναμε πίσω 50-100 χρόνια απ' τις προχωρημένες χώρες. Πρέπει να διατρέξουμε αυτό το διάστημα μέσα σε δέκα χρόνια. Είτε θα το κάνουμε αυτό είτε θα μας συνθλίψουν" (Στάλιν, 1931).
Πέμπτο, διεξήγαγε με επιτυχία την ταξική πάλη σ' όλα τα μέτωπα και σύντριψε ιδεολογικο-πολιτικά όλα τα αντεπαναστατικά ρεύματα στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης απ' τους αναρχικούς, τους μενσεβίκους, τους τροτσκιστές ως τους δεξιούς οπορτουνιστές Κάμενεφ- Ζηνόβιεφ- Μπουχάριν, κλπ., διασώζοντας έτσι τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης-αγροτιάς αλλά και την ύπαρξη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Χωρίς τη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης - ταξική πάλη που όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού οξύνεται και κατά την οποία οι εσωτερικοί ταξικοί εχθροί συνδέονται με τους εξωτερικούς εχθρούς - ήταν εντελώς αδύνατη η διατήρηση-στερέωση της διχτατορίας του προλεταριάτου, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού- κομμουνισμού αλλά και η αποτροπή της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, κίνδυνο που ο Στάλιν είχε ήδη από το 1928 επισημάνει υπογραμμίζοντας: "η νίκη της δεξιάς παρέκκλισης στο κόμμα μας θα σήμαινε τη δημιουργία των όρων, των απαραίτητων για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα μας".
Έκτο, σύντριψε ιδεολογικά το μεγαλύτερο ρεβιζιονιστικό ρεύμα της εποχής του, τη σοσιαλδημοκρατία, ξεσκέπασε και σύντριψε τον τιτικό ρεβιζιονισμό και όλα τ'άλλα οπορτουνιστικά ρεύματα.
Έβδομο, καθοδήγησε με επιτυχία την επαναστατική δράση των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη και μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων, τμημάτων-μελών της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς και στην ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Όγδοο, αντιμετώπισε με επιτυχία όλες τις επιθέσεις και επεμβάσεις του διεθνούς ιμπεριαλισμού, σύντριψε τους χιτλερικούς ναζιφασίστες κατακτητές, εκμεταλλευόμενος με άφθαστη μαεστρία τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αναδείχθηκε στον πόλεμο σε "μεγαλοφυή στρατηλάτη" (Τσώρτσιλ, 1959).
Ένατο, δημιούργησε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου